Redemption ceremony at Esfahan Office
Thursday, 30th Dey 1389 (20th January 2011) was the third anniversary of Mr. Majid Etebarian's birthday at Esfahan branch. The agenda was the fifth valley and its influence on me. We celebrated Majid's birthday. The master of this session was Mr. Seyed Mehdi Hosseini.

 

At first the master said:
In today's celebration, our session is divided into two parts: one emotional part and also an educational part. The emotional part refers to Majid's birthday, which I congratulate to him. In these three years, Majid was very active and industrious. The educational part is about “the fifth valley and its influence on me”.
In four previous valleys, there were no external movements, they do invite the human beings to think and contemplate, but there was no sign of movement. In the fifth valley, it says you have already understood that you have to move; therefore, MOVE (GET STARTED), the fifth valley reads "Cognition is not the absolute power of solution in our realm of existence. It will be completed with experience and achievement." Since these valleys are mentioned by elites, every word of them is important and we have to ponder deeply on them. When it says: "in our realm of existence" it bears a broad scope of meaning. When it says "cognition is not the absolute power of solution", it means that in other worlds of existence, cognition might be the absolute power of solution, but this does not apply to this world. For instance, in Paradise, it is enough to give a command, and you needn’t to take action (i.e. it will be ready for you at once). In paradise, cognition is the absolute power of solution, but in this world, since our flesh-related rules are originated in the rules of this dimension of life, (to achieve) things, we have to take active steps, and do some actions. Exactly the same as the twelfth valley, "In the end, the first command will be carried out", I imagine my birthday (redemption ceremony) in my mind, and then I move (take action), so that my thought (imagination) becomes a reality. Movement on its own is not enough; we have to achieve our goal, whenever it is achieved, we say that it has become complete. Just like Zayanderoud River, it started its movement, but it has not reached a destination, instead it has gone to Gavkhouni swamp. In its way, it has made everything green and verdant, but it has not reached its goal (a sea or an ocean). A traveler who has travelled for 6 or 7 months, and has done well through his journey, but not finished (his journey); is not considered as free. If we call on other religions, we will find out that these 14 valleys are set in them. These valleys are also mentioned in our holy Quran too.
I remember I tried four years to pass the fourth grade in high school, but I was not successful. In the break time, I liked to play like my classmates, but during the first break, I would go to find heroin and use it. I did like to go to the yard and have a rest, but I could not. As I entered the congress, I wrote down my wishes on a piece of paper, I wrote: "I wish to get my diploma, I wish to be accepted in the university, I wish I could get free of drugs." After a year, I returned to that piece of paper, and incredulously I saw that I have got my diploma, I got free of drugs, and I have been admitted to university. Therefore, if we read the valleys carefully and apply them perfectly, we will achieve what we wish.
And about Majid:
At his first days of entering, I used to fear him. I thought if I gave him a sudden withdrawal, he would kill me. I am just kidding but using hashish would affected him to the extent that every one feared him, he would bring knife to defend himself in response to any threatening attack, and this was due to his illusion (caused by hashish). He was full of fear and despair.
Human changes his fate by himself. Majid came to this point and understood that he had to change his fate. God's will is in line with our wills. If I want something, God's will applies upon my request. Majid found out that this life is not what he was looking for; this was not the path he wanted to follow. Many people had reached this point but they did not move, and they were destroyed. I wish you had seen Majid four years ago. He is not at all comparable with those days. I congratulate this day to dear Majid.

Majid's wish:
In my first and second birthdays, I got what I wished. I hope I can get what I wish now, and my hope is your redemption (audience's redemption of drug).
 
Majid's speech:
I express my special thanks to Mr. Mehdi Hosseini, who guided me with love and interest. He helped me to the point that I do not stop moving (now). If he didn't train me, I had not been in this position now. Like other addicts, I had been affected by drug abuse. As I entered the congress, I was very upset. I had Paranoia and I was cured by DST method in the congress, even the hashish effects on me were removed. It is very difficult to get rid of what you are hooked on. I was the addiction's slave, getting rid of which was difficult. But I was ignorant of what would come after redemption. In my first travel, and despite my problems, my goals became more and more. Always, I considered myself as a member of congress, and I was never apart from it. I thought other companions as mine. Their presence happened to push fear and despair away of me. I believe this place (congress) is secure. As I entered the congress, I was in a sudden withdrawal. When I turned back to visit my psychiatrist, somehow, I was told to go to Social Welfare Department. Maybe I had passed it for ten times, but I couldn't see it (because using drugs). At last, I found it and I was warmly welcomed in congress. They asked me: "what do you consume?" I said "hashish" and I got ashamed to say the rest. A person, whom I implore God to guide, told me that "here only opium addiction can be cured."  I waited there and I found out that newcomers must speak to the Guides or Marzbans, and no one else.
It was too difficult to get free, but it was done (and now I am free and cured). I had done the first, second and third valleys, I was not disappointed and I did not put any one in charge of my addiction (I myself took the responsibility of my addiction). I did keep myself aloof from counter-values. I actually started my movement from the fifth valley.
I am cured by Mr. Dezhakam's invented method of DST, that is why I do as much as possible for the congress. If I love Mr. Mehdi, I should know his wishes. Each guide's wish is to see his follower once become a guide, and increase the congress's knowledge.
I am grateful to Mr. Dezhakam, his family, and Mr. Mehdi who accepted me as a broken man. If we accept and do what our guide says; we will achieve what we want. LET'S HELP THOSE WHO ENTER THE CONGRESS TO BECOME FREE.

به گزارش خبرنگار باشگاه خبرنگاران، كراك را ابتدا كشيش ها مي سوزاندند چون اعتقاد داشتند اين كار باعث مي شود كه خدايان به وجد بيايند همچنين كريستف كلمپ در چهارمين سفر خود مصرف اين گياه را توسط سرخپوستان آمريكاي ذكر كرده است.
كشورهاي بوليوي، كلمبيا، آمريكا، هندوستان، جزيره سيلان و مالزي مراكز رشد و نمو كوكا است.
اين ماده بوسيله پيپ هاي شيشه اي تدخين و دود آن استنشاق مي شود و در كمتر از چند دقيقه به مغز حمله كرده و تاثيرات ناپايداري از خود بروز مي دهد.
بنابراين گزارش، اعتياد به كراك، شيشه و كريستال بسيار شديد و سريع از اعتياد به ترياك، هروئين، مواد مخدر ديگر و روانگردانها است و ترك آن بسيار مشكل تر است.
بنابراين در هر جامعه اي پس از شيوع مواد اعتياد آور و مشاهده عوارض سوء آن ميل به مصرف آن در افراد كم مي شود و در شرايط كنوني نيز هروئين به عنوان ماده مخدر خطرناك و خانمانسوز در جامعه جا افتاده است.
چرا كه قاچاقچيان با تغييررنگ ظاهر و نام اين ماده مخدر سمي درايجاد بازار فروش اقدام كرده اند.
تا جايي كه با آزمايش بر روي حدود 30 نمونه از كراكهاي مصرفي با قيمت هر گرم 20 تا 50 هزار تومان مشخص شد اين مواد كراك واقعي نبوده بلكه هروئين است در حالي كه كراك واقعي نوعي از كوكائين است و قيمتي چندين برابراين رقم را دارد و نام صحيح آن كرك است و قيمت هر گرم آن حدود 120 تا 150 هزار تومان است و قيمت هر كيلوي آن حدود 150 ميليون تومان است كه فعلا به صورت محدود در كشورهاي آمريكايي و توسط افراد مشهور و سرمايه داران بزرگ قابل مصرف است اما در آسيا و كشورهاي ديگر از حالت محدود بودن در آمده و روز به روز رو به افزايش است.
اين گزارش مي افزايد: در واقع كركي كه هم اكنون درايران مورد استفاده قرار مي گيرد و با نام كراك شناخته مي شود واقعي نيست و در حقيقت نوعي هروئين غليظ شده(هروئين فشرده) است كه قيمت آنهم يك دهم قيمت واقعي اش است و چهار تا شش ثانيه پس از مصرف آثارش شروع مي شود مصرف اين ماده از كمترين مقدار توسط فرد در طول يك ماه به ده برابر افزايش پيدا مي كند تا جايي كه فردي كه روزي يكبار مصرف مي كرده مجبور است هر چند ساعت يكبار اين كار را تكرار كند.
لازم به ذكر است 90 درصد از مصرف كنندگان كراك زير 24 سال هستند و اين ماده در بين دختران نيز رواج يافته است.
 درايران فشرده كردن هروئين درآزمايشگاه‌هاي خانگي‌ انجام مي‌شود كه هيچ كدام استاندارد نيستند و هر آزمايشگاهي بسته به نوع امكانات و سليقه توليد كننده متفاوت است و توليد كنندگان براي سود بيشتر انواع مواد ديگر "‌هر نوع داروي آرام بخش و كورتن"‌را به اين ماده اضافه مي‌كنند و عوارض ناشي از مصرف كراك با انواع مختلفش در هر فرد مي‌تواند بسيار متفاوت از ديگران باشد.
 اما كراك‌هاي موجود در كشور ايران 150 برابر هروئين‌ قدرت تخريبي برفكر، مغز و اعصاب دارد و حتي منجر به مرگ‌هاي فجيعي مي‌شود .
 بنابراين گزارش، سردار حميدرضا حسين آبادي رئيس پليس مبارزه با مواد مخدر ناجا گفت: براساس اعلام سازمان ملل از 8 هزار و 200تن ترياك توليد شده در افغانستان، 61 درصد آن از ايران عبور مي‌كند همچنين تبديل ترياك توليد شده در افغانستان به هروئين مخرب كراك و ورود آن به كشور نيازمند اشراف پليس است.
 وي افزود: ورود كراك به كشور ما كه يكي از مخرب‌ترين مواد مخدر است. شايان ذكر است، از آنجايي كه موضع مواد مخدر و اعتياد به آرامي و نرم در جامعه ما رو به پيشرفت است جزء تهديدات نرم محسوب مي‌شود و در زمان كنوني همه جوانان كشور در لايه‌هاي مختلف جامعه مورد تهديد مواد مخدر هستند.
 مواد مخدر و اعتياد به آن خطرناك‌ترين پديده جامعه امروزي به حساب مي‌آيد كه جزء تباهي، نابودي، بيماري، پشيماني و مرگ چيزي به دنبال نخواهد داشت و نتيجه و عاقبت افرادي كه به مصرف مواد مخدر روي مي‌آورند بايد درس عبرتي براي افراد ديگر به خصوص جوانان باشد تا به خاطر شادي‌ها، خوشي‌ها، آثار زودگذر و تحت تأثير دوستان ناباب هرگز حتي فكر مصرف آنها را نيز به خود راه ندهند.
 معاشرت با دوستان ناباب، وجود معتاد در خانه، بيكاري، اختلافات خانوادگي و همچنين كنجكاوي از عوامل مصرف مواد مخدر در بين نوجوانان و جوانان ذكر مي‌شود و به همين دليل خانواد‌ها بايد در مقابل فرزندانشان به سئوالات كنجكاوانه آنان با حوصله جواب دهند و دوستانشان را كنترل كنند.
 زماني كه نوجوانان به مصرف مواد مخدر روي مي‌آورند پس از مدتي دچار افسردگي شده و همين رفتار باعث مي‌شود كه محيط مدرسه كم‌كم برايشان خسته كننده شده و در نهايت از درس و تحصيل طرد شوند و در بسياري موارد به دليل اينكه تصور مي‌كنند راهي براي بازگشت ندارند دست به خود‌كشي مي‌زنند.
 با وجود توليد مواد مخدر صنعتي از قبيل شيشه در كشور ديگر نبايد فقط در مرز‌ها به دنبال مواد مخدر بگرديم چرا كه مافياي مواد مخدر، مواد را به منازل و شهر‌هاي كشور آورده‌اند . مسئله مهم اين است كه تا چند ماه و يا چند سال ديگر مواد مخدر خطرناك ديگري به كشور ما رخنه كرده و جوانان كشورمان را تهديد مي‌كند به راستي چه كسي پاسخگوي  اين مسئله مهم كه با جان و زندگي جوانان كشور در ارتباط است مي‌باشد؟ آيا مسئولان نبايد تدابير و تمهيدات لازم براي اين موضوع داشته باشند؟

گزارش از مريم جعفري

مسافراني كه درمان خود را به خوبي پشت سر مي گذارند با توجه به شرايط و قوانين كنگره 60 ميتوانند بعد از مدتي در آزمونهاي سراسري كمك راهنماي شركت نموده و پس از قبولي در اين آزمونها و سير قانوني خود به جايگاه كمك راهنمايي برسند.

كمك راهنمايي جايگاه بسيار مقدسي است و افراد رهايافته كه به علم درمان اعتياد عمل نموده و خواستار آموزشهاي بيشتر و خدمت هستند پس از گذراندن روال قانوني مي توانند به افراد دربند اعتياد ياري رسانده و همچنين آموزهاي خود را كامل نمايند.

فلا اقتحم العقبه و ما ادراك ماالقبه فك رقبه

پس نگذشته است بر گذرگاه سخت چه چيز دانا كرد تو را كه چيست گذرگاه سخت

رهانيدن گردني (آزاد كردن انساني)

داستان پند آموز

هندویی عقربی را دید که در آب برای نجات خویش دست و پا میزند ...

هندو به قصد کمک دستش را به طرف عقرب دراز کرد اما عقرب تلاش کرد تا نیشش بزند !

با این وجود مرد هنوز تلاش میکرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد اما عقرب دوباره سعی کرد او را نیش بزند !!!

مردی در آن نزدیکی به او گفت : چرا از نجات عقربی که مدام نیش میزند دست نمیکشی ؟!

هندو گفت : عقرب به اقتضای طبیعتش نیش میزند طبیعت عقرب نیش زدن است و طبیعت من عشق ورزیدن ...

چرا باید از طبیعت خود که عشق ورزیدن است فقط به علت این که طبیعت عقرب نیش زدن است دست بکشم ؟! 

هیچگاه از عشق ورزیدن دست نکش همیشه خوب باش حتی اگر اطرافیانت نیش بزنند...

نکته اخلاقی :  انسان هم ميتواند دايره باشد و هم خط راست. انتخاب با خودتان هست : تا ابد دور خودتان بچرخيد يا تا بينهايت ادامه بدهيد...

http://lejion60.blogfa.com

وادی هفتم و تاثیر آن روی من

رمز و راز کشف حقیقت در دوچیز است ، یکی یافتن راه و دوم ، آنچه برداشت می نماییم .

وادی هفتم نیز مانند سایر وادی های کنگره 60 ، یکی از قوانین هستی و زندگی ما در این هستی را بیان می کند . قوانینی که ما  چه بخواهیم و چه نخواهیم بر زندگی ما حکمرانی می کنند ، اگر آنها را بیاموزیم و عمل کنیم ، با کمترین اصطکاک ، سوار بر امواج زندگی هستیم و قادر خوایم بود از گذرگاه های سخت عبور کنیم ، در غیر اینصورت قادر به عبور نخواهیم بود .

درمان اعتیاد اگر نگوییم سخت ترین گذرگاه ، حداقل یکی از سخت ترین گذرگاه هایی است که یک انسان ممکن است در طول حیات خویش با آن روبرو شود . برای عبور از گذرگاه سخت درمان اعتیاد مجبور هستیم قوانین زندگی را بیاموزیم و اگر نیاموزیم ، دیر یا زود روزگار ما را مجبور به آموختن خواهد کرد .

تا کنون شش وادی را پشت سر گذاشته ایم ، وادی ها یا قوانینی که در اعماق تفکرات و دیدگاه های ما نفوذ می کنند و هر آنچه از دیدگاه های منفی و برداشت های نادرست از زندگی ، در تفکر ما نقش بسته است را اصلاح می کند و ما را برای بهر ه گیری از جهان بینی سالم و به دور از افکار افیونی و اعتیاد گونه و به دور  از ضد ارزشها آماده می کند ، در طول شش وادی گذشته ، با مبانی نظری و تئوری حرکت اصولی آشنا شدیم و از وادی پنجم به بعد ، چگونگی حرکت مطرح می شود  .

وادی هفتم به ما می گوید : رمز و راز کشف حقیقت در دوچیز است ، یکی یافتن راه و دوم آنچه برداشت می نماییم .
 حقیقت ، یکی از مقولات و مفاهیمی است که همیشه برای انسان سوال برانگیز بوده و هست .  این واژه به خودی خود ، ما را به تفکر وا می دارد که حقیقت چیست ؟ تفاوت حقیقت با واقعیت چیست ؟ حقیقت در جزئیات است یا در کلیات و همینطور حقیقت درمان اعتیاد به چه صورت است !
اگر واژه های جملات وادی هفتم را از نظر بگذرانیم ، در  ابتدا با واژه های رمز و راز روبرو  می شویم ، معمولاً از این واژه ها در مقاطعی استفاده می شود که مسئله ، ضمن پیچیدگی ، از سادگی خاصی نیز برخوردار است . حقیقت نیز درعین پیچیدگی از سادگی خاصی  برخوردارست  .حقیقت دارای سادگی غیز منتظره ای  می باشد .

یکی از موضوعاتی که معمولاً در کنار حقیقت خود را نشان می دهد ، واقعیت است ، در بیان تفاوت واقعیت یا حقیقت شاید بتوان گفت که واقعیت چیزی است که در حال حاضر وجود دارد  اما نه در گذشته وجود داشته و نه در آینده وجود خواهد داشت .

به عنوان مثال : مانیتوری که همین لحظه شما  به صفحه آن چشم دوخته اید ، مصداق واقعیت است چون در گذشته نبوده  و در سال های آینده نیز وجود نخواهد داشت و یا ساختمانی که هم اکنون در آن سکنی داریم در گذشته وجود نداشته و در آینده نیز وجود نخواهد داشت، شاید 50 سال دیگر هیچ اثری از این ساختمان وجود نداشته باشد ، پس واقعیتی است که هم اکنون و در حال حاضر موجود است .
اما حقیقت چیزی و یا امری است که همیشه بوده ، هست و خواهد بود . اولین موضوعی که در ذهنمان  به عنوان مصداق این قانون نقش می بندد  ذات پروردگار است . خداوند همیشه بوده ، هست و خواهد بود .

در مراتب پایین تر نیز اگر بخواهیم  مثال بیاوریم می توانیم به خود انسان اشاره کنیم .نفس انسان نیز قبل از تولد وجود داشته و بعد از مرگ نیز خواهد بود  و هیچگاه از بین نمی رود ، پس انسان نیز یک حقیقت است . مثال های دیگر  مثل راستی و درستی ، قطعا باور داریم که راستی و درستی  یک قانون است ، این قانون قبل از اینکه ما مفهوم آن را درک کنیم وجود داشته ، از زمانی که انسان پا به عرصه وجود گذاشته ، راستی و درستی نیز وجود داشته و تا  بی نهایت نیز وجود خواهد داشت . قانون راستی و درستی هیچگاه از بین نخواهد رفت . پس راستی و درستی نیز یک حقیقت است و یا قانون ریاضی  4=2*2 در گذشته به همین صورت وجود داشته و  هزاران سال دیگر نیز قانون 2*2 مساوی با 4 خواهد بود پس این فرمول ساده ریاضی نیز یک حقیقت است . حال برمی گردیم به سر موضوع خودمان یعنی درمان اعتیاد .

اگر درمان اعتیاد را به صورت اصولی و صحیح به گونه ای که شخص پس از قطع مصرف مواد مخدر ، هیچ گونه مشکلی با مواد مخدر نداشته باشد و از تعادل کامل برخوردار باشد و هیچ گونه میلی به مصرف مواد مخدر نداشته باشد و دفتر اعتیاد او برای همیشه بسته شود را حقیقت درمان اعتیاد در نظر بگیریم ، می بینیم که برای رسیدن  به این حقیقت به دو پارامتر اساسی نیاز داریم ، یکی  یافتن راه و دوم ، آنچه در زمان پیمایش این راه برداشت می نماییم .

اگر متن کامل وادی هفتم را مطالعه فرمایید  متوجه میشوید که در آن جا توضیح داده شده که چه بسا انسان هایی که به شدت خواستار رهایی از دام اعتیاد بودند اما نتوانسته اند راه اصولی و صحیح درمان این بیماری را بیابند ، بارها و بارها اقدام به ترک اعتیاد نمودند اما نه تنها هیچ نتیجه ای نگرفتند بلکه به مراتب بیش از پیش در اعتیاد فرو رفتند ؛ هر بار که خواستند ترک کنند سراغ ماده خطرناکتری که به زعم آنها دارو بوده رفتند و اعتیاد آنها سنگین تر شد . چه بسا افرادی که مصرفشان تریاک بود  اما برای ترک اعتیاد سراغ قرص های روان گردان رفته و سر از دنیای خطرناک اعتیاد به قرص در آوردند.

بسیاری با اقدام به ترک هروئینی شدند . بسیاری دیگر کراکی  شدند عده ای دیگر شیشه ای شدند و الی آخر . ترک های پی در پی و نیافتن راه اصولی درمان اعتیاد ، آنها را به ناکجا آباد برد و در نهایت از شدت نا امیدی و یاس و تخریب است به انتهار و خودکشی زدند ، به راستی چرا ؟
آیا فردی که اراده و جرات خودکشی را داشته ، میتوانیم بگوییم بی اراده بوده و خواست درمان نداشته است  ؟ خیر ، این افراد  خواست و اراده را در حد اعلای خود داشته اند ،  اما راه را نیافتند  .

پس اولین گام برای کشف حقیقت ، یافتن راه درست است .

کنگره 60 را ه اصولی درمان قطعی اعتیاد را یافته است و کسانی که خواهان رهایی و درمان هستند با این راه  می توانند به درمان قطعی اعتیاد برسند و دفتر اعتیاد را برای همیشه در زندگی خود ببندند .

کنگره 60 پیشرفته ترین متد درمان اعتیاد ( متد DST ) را به جهانیان عرضه کرده است .

تا کنون و قبل از کشف این روش ، در تمام دنیا سابقه نداشته است که فردی پس از سال ها مصرف مواد مخدر بتواند اعتیاد خود را درمان کند و پس از قطع مصرف  هیچ گونه عارضه ای و خماری نداشته باشد و هیچ گونه میل و ولعی و یا به قول متخصصین کریوینگ  نداشته باشد . هرگز سابقه نداشته است . سابقه نداشته است که مصرف کننده مواد مخدر بتواند اعتیاد خود را درمان کند و پس از درمان ، از سطحی از تعادل برخوردار باشد که بتواند در سنگین ترین رشته های ورزشی و یا در رشته های ورزشی که به دقت بالا نیاز دارند ، حضور موثر و موفق داشته باشد .

هم اکنون پس از 11 سال از تشکیل کنگره 60 هنوز هم برای بسیاری از فعالان حوزه اعتیاد در سراسر دنیا باور کردنی نیست ، درمان قطعی اعتیاد با این توصیف  باور کردنی نیست . البته حق دارند که باور نکنند زیرا نمونه آن هرگز وجود نداشته است . زمانی هم که از نزدیک با رها یافتگان کنگره 60 روبرو می شوند مات و مبهوت می مانند ، جالب است بدانید  در یکی از دوره های برگزاری مسابقات ورزشی رها یافتگان از اعتیاد که تیم های ورزشی کنگره 60  حضور داشتند ، گفته شده بود که بازیکنان کنگره 60 اصلا مصرف کننده نبوده اند . کسی باور نمی کند که رها یافتگان کنگره 60 در گذشته مصرف کننده مواد مخدر بوده اند ، این یعنی درمان قطعی اعتیاد که هیچ گونه علامت و نشانه ای از اعتیاد در فرد باقی نمی ماند . این یعنی حقیقت درمان اعتیاد و برای رسیدن به ایم مهم ، تنها یافتن راه کافی نیست ، پارامتر دوم برداشت ما از این راه است . کسانی که وارد کنگره 60 می شوند ، صرف یافتن علمی ترین و اصولی ترین روش درمان اعتیاد ، به رهایی و درمان نمی رسند ، بایستی این روش را پیاده کرده و آن را به طوز کامل اجرا کنند ، بایستی در این راه حرکت کرد و برداشتنی ها را برداشت کرد . روش درمان تدریجی یا کاهش پله ای مصرف DST ضمن اینکه موفق ترین روش درمان اعتیاد است ، شاید یکی از سخت ترین روش های درمان اعتیاد نیز باشد . البته سختی که با آموختن و عمل کردن بسیار سهل می شود . در هیچ یک از روش های درمان اعتیاد  در سراسر دنیا ، موضوعی به نام جهان بینی وجود ندارد . در هیچ یک از روش های درمان اعتیاد در دنیا مثلث درمان اعتیاد با سه ضلع ، یعنی جسم ، روان و جهان بینی وجود ندارد . در هیچ یک از روش های درمان اعتیاد در دنیا از راه اندازی سیستم DST  در طول 11 ماه صحبت نمی شود . کسی که با استفاده  از روش DST می خواهد به درمان برسد بایستی خیلی چیز ها را بیاموزد . بایستی قوانین زندگی سالم را بیاموزد . بایستی انسان شود و زندگی انسانی را بیاموزد ، باستی در مسیر تزکیه و تسویه و پالایش حرکت کند و این مسیر مسیر ساده ای نیست ، در این روش ، باید خود را شناخت و خود شناسی به حرف و سخن نیست . در این روش بایستی در پله ها و استپ های 21 روزه داروی Opium طبق برنامه مدون کاهش یابد و در ساعات مشخص ، بدون کوچکترین کاهش و افزایش خود سرانه ای ، کاهش یابد ، پیاده کردن این موضوعات ضمن سادگی ، کار ساده ای نیست ، تصور نشود که هر مصرف کننده ای وارد کنگره 60 شد می تواند اعتیاد خود را درمان کند و اگر نتوانست بگوییم که این روش جواب نداد . 

 این روش برای انسان هایی که خواستار درمان و رهایی هستند ، جواب می دهد  ، برای افرادی که می توانند نیرو های درونی خویش را به کار گیرند ، جواب می دهد ؛ برای کسانیکه خواهان صراط مستقیم هستند جواب می دهد ؛ اما  برای کسانیکه باری به هرجهت هستند جواب نمی دهد . برای کسانی که نمی خواهند به خود زحمت  فکر کردن و عمل کردن بدهند جواب نمی دهد ؛ برای  کسانیکه حاضر نیستند به خود زحمت برداشت بدهند جواب نمی دهد ، برای کسانیکه هم لذت نشئگی را می خواهند و هم لذت درمان را ،  جواب نمی دهد ؛

 کنگره 60 از مراجعان خود می خواهد که درمان اعتیاد را در صدر تمام خواسته ها و اولویت های زندگی خود قرار دهند و  هفته ای 3 جلسه در کلاس های شعبه خود حضور داشته باشند . این سه جلسه با احتساب مدت زمانی که صرف رفت و آمد می شود بیشتر از 15 ساعت در هفته نمی شود .حال آنکه یک هفته 168 ساعت است ، یعنی 153 ساعت برای امورات زندگی و 15 ساعت برای مهمترین برنامه زندگی فرد یعنی درمان اعتیاد ، کسی که حاضر نباشد این مدت زمان را صرف درمان اعتیاد خود کند ، درمان اعتیاد و رسیدن به این پاداش و لذت ، شایسته و بایسته او نیست .
کنگره 60 از مسافران سفر اول می خواهد  که موضوع جهان بینی را بسیار اهمیت بدهند و نوشتارها را مطالعه کنند ، یادبگیرند و در درمان اعتیاد خود به اجرا بگذارند چرا که در غیر اینصورت هرگز نمی توانند .... درمان خود را ادامه دهند .

کنگره 60 از مسافران خود می خواهد که حضورشان در کنگره 60 حضوری فعال باشد و تماشاچی نباشد . بازیگر باشد . کسی که به این موضوع اهمیت نمی دهد و عمل نمی کند ، به درمان و رهایی نمی رسد .

این ها برداشت ها ی ابتدایی ما در این راه است ، برداشت ها ، آموخته ها و عملکرد ما ، در این سفر سخت به یاری ما می آیند و این سختی را به شیرین تر ین مقاطع زندگی  ما تبدیل می کنند . سفر اول و دوره درمان اعتیاد در کنگره 60 اگر درست واصولی مطابق با استاندارهای کنگره 60 اجرا شود به قدری شیرین و لذت بخش است که توصیف آن ممکن نیست . عطری است که فقط بایستی آنرا حس کرد و این پاداش افرادی است که صالح بودن را می آموزند . کسانی که در برداشت خود از این راه برخیر و برکت کوتاهی نمی کنند .

زمانی که شخص مصرف کننده مواد مخدر با استفاده از متد DST کنگره 60 اعتیاد خود را درمان می کند ، رمز و راز کشف حقیقت  را کشف می کند ، تازه متوجه می شود که درمان اعتیاد با آن همه سختی و عظمت که بسان کرکسی خوفناک به زندگی او چنگ انداخته بود ، اکنون بسان پرنده ای کوچک و سفید است که نوید بخش زندگی و رهایی است .

 آری ؛ معما چو حل گشت آسان شود . آیا هرگز فکر می کردیم که نجات دهنده و شفا بخش ما در اعتیاد همان Opium یا تریاک است ؟ همان که او  را بزرگترین دشمن خود می پنداشتیم ؟

همان که می خواستیم  نسبت او تنفر داشته باشیم . همان تریاک یا Opium که ویرانگر بود با چهره شیطانی ، زمانی که به عنوان دارو استفاده می شود و در دست حکیم حاذق باشد ، چهره شفا بخش خود را نشان می دهد .

حقیقت در دوردست ها نیست ، حقیقت در همین نزدیکی است . حقیقت پیش دست ماست ، حقیقت بودن در همین لحظه است . درک همین لحظه است . درک ساعت است . درک ساعت ، فضا و مکان است ، درک مفهوم بودن است  و بودن ، یعنی زندگی کردن  ، یعنی جمع اضداد ، یعنی شادی و غم ، یعنی  از دست دادن و به دست آوردن ، یعنی باختن و برنده شدن ، یعنی سادگی و سختی ، یعنی تلخی و شیرینی ، یعنی موج سواری ، گاهی بالا و گاهی پایین .

و اعضای کنگره 60 چه خوب این موج سواری بر امواج زندگی را می آموزند . آنها که از مسیر درمان اعتیاد خود برداشت کافی داشته اند و داشته های خود را به مرحله عمل آورده اند و به تعادل و فرمان عقل نزدیک می شوند ، می دانند که زندگی جمع اضداد است و در سختی ها و ناملایمات ماتم نمی گیرند و دست روی دست نمی گذارند بلکه با ناملایمات نیز با احترام برخورد می کنند .

با احترام ، مسافر علی خدامی

منبع : جمعیت احیای انسانی کنگره 60

رهايافتگان اعتياد اين هفته كنگره 60  نمايندگي اصفهان

آقای اصغر،رهجوی آقای مجید،مصرف تریاک،طول درمان (سفر اول) ۱۳ ماه،از شعبه اصفهان

شيشه همچنان مي تازد

كنگره 60 معتقد است همچنان كه شيشه مي تازد و روز به روز وسعت بيشتري از مصرف كنندگان اين مخدر قوي افزوده مي شود اما كمك و اطلاع رساني رسانه هاي جمعي در مورد متزلزل شدن عقايد و افكار عمومي در مورد نداشتن اعتياد اين مخدر بسيار تا بسيار سبب ساز و باعث عدم گرايش به اين ماده شده .

• شيشه (1)
• شيشه (2)

سفر اول چطور بود ؟

خوب بود و خوبيش بيشتر با جمع شما بودن بود و بيشتر اون تلاشي كه كردم و نتيجه اش را امروز گرفتم و خيلي خوشحالم و اين گل برام ارزش داره چون براي بدست آوردنش زحمت زيادي كشيدم .

يادت هست اون بالا چي گفتي ؟ بيشتر تشكر كردم ، اعلام سفر كردم و ديگه نميدونم چي گفتم ولي خيلي خوشحال بودم

سفر اول ، چي فكر ميكردي ؟ چي شد ؟

اوايل سخت بود فكر ميكردم نميشه مخصوصآ تا 2 ماه اول و بعد جذبِ كنگره شدم ، بعد كه به شش ، هفت ماه كه رسيد واقعآ هدفم شد رهايي از اعتیاد و الان هم كه در اين جايگاه هستم خوشحالم .

امروز ترس داشتي يا استرس ؟

نميدونم اون لحظه ترس بود يا استرس خلاصه يك جورايي ترس هم بود نه اينكه نبود و بيشتر از اين كه يك چيزي بگه كه آقا قاسم ناراحت بشه چون راهنمام ناراحت بشه يعني انگار تمام پل ها پشت سرم خراب شده ولي نه خدا را شكر يك نيم نگاهي به من انداخت و وقتي برگه را امضاء كرد و نوشت مبارك باشد انگار 100كيلو بار از روي شونه هام برداشته شد چون اون خنده روي لبهاي راهنمام ديدم برام خيلي ارزش داشت و اين گل را الان مي برم خونه و خنده با ارزش پدر و مادرم برام خوشحال كننده است .

 
آقا رضا موقع گرفتن گل رهایی از آقای مهندس  چه حسی داشتی؟

هنگامیکه ایشون من را در آغوش کشیدند ،با تمام وجودم احساس عشق و محبت به جناب مهندس کردم .

نظرت راجع به این کلمات :

حين سفراول : آدمي كه تصميم و خواست داشت براي رهايي و در سفر اول متوجه شده بود كه به هدفش داره نزديك ميشه و در آخر سفر لذتِ رسيدن به اون هدف و الان هم كه ساعته 00:40َ است اون لذتي را دارم تجربه مي كنم كه 10 ماه و 25 روز براش سفر كردم و واقعآ خوشحالم .

الان خوبي ؟ جيره ات را زدي ؟

(با خنده ) آره جيره ام را زدم ، رديفه رديفم . واقعآ اين خودش نوعي جيره مصرف كردنه و هيچ فرقي با اون نميكنه ، اينو جدي ميگم اون زمان عدم آگاهي باعث شده بود لذت را  در مصرف مواد ببينم ولي الان با آگاهي نياز به جيره ندارم و از اين مسئله خوشحالم .

رضا جان هفتة پيش جشن همسفران بود و شما همسفري نداشتيد . از سفرِ بدونه همسفرت بگو ، چطور بود ؟

سخت بود سخت بود و سخت .خيلي سخته . دو تا سه تا طرز فكر را هماهنگ شدن باهاشون خيلي سخت بود و اينكه خودم مي بايست تصميم مي گرفتم . من كه همسفري ندارم مي تونم اونهايي را كه بدونه همسفر اومدن و به رهايي رسيدن را درك كنم مطمئن هستم از رهايي من اونها بيشتر خوشحال ميشن . من اوايلي كه اومدم سفر كنم درگيري هاي زيادي داشتم ، از همسرم جدا شده بودم ، بيشتر دوست داشتم در كنارم مي بود (بالاخره بغض آقا رضا تركيد و اشك تهِ چشمش جمع شد )

اصلآ دوست داري دومرتبه بري اون بالا با توجه به اينكه اين دفعه بايد با رهجوت بري؟

آفرين ميثم ، آره از اين لحاظ دوست دارم كسي را راهنمايي كنم و ببرم اون بالا و بهش تبريك بگم ، دوست دارم برم اون بالا و فقط تشكر كنم و دست مهندس را ببوسم و اميدوارم بتونم به اون جايگاه برسم و ليقتش را كسب كنم و اميدوارم همين مصاحبه را شما با رهجوم داشته باشي

يك جمله

فقط ميتونم بگم قشنگه و اميدوارم همه اين حس را تجربه كنن چون خيلي خيلي قشنگه حتي قشنگتر از اون اولين باري كه مواد  مصرف كردم و احساس مي كردم به چه دنياي قشنگي پا گذاشتم . حس الان من صد برابر از اون حس قشنگ تر است و از رسيدن به اين لحظه و به اين حس خيلي خوشحالم همين فقط همين .

نمايندگي سمنان ؟ دانشگاه من بود و همه چيزه من

آقاي قاسم حافظي؟ راهنما بهترين كلمه ايست كه ميشه براش بكار برد

لژيون آقاي قاسم حافظي ؟ هم حسي

گلي كه گرفتي ؟

اميدوارم لياقتش را داشته باشم و اميدوارم كه بتونم نگهش دارم و هر وقتي نگاهش مي كنم بدونم براي چي بدستش آوردم و فقط به چشم يك گل بهش نگاه نمي كنم ، به چشم گلِ زندگيم بهش نگاه مي كنم . مطمئنآ تو يك شيشه نگهش ميدارم تا  آسيبي بهش نرسه چون گرفتن اين گل به نوعي بريدن ناف من و ورودم به زندگيست .

آقا رضا ي عزيز بهت تبريك ميگم ، موفق باشي

پس نگذشته است بر گذرگاه سخت ، چه چیز دانا کرد تو را که چیست گذرگاه سخت ، رهانیدن گردنی است .

منبع: وبلاگ آکادمی

با تشكر از مسئولين وبلاگ آكادمي

  به نام خـداونـد جـــــــان و خــــــــرد

    جلسات آموزشی جهانبینی کنگره 60 با استادی جناب آقای امین دژاکام

    شکل گیری نیروها
    قانونی هست که می گوید شما هر چه بخواهید کائنات در جهت خواسته شما قرار می گیرد ،بخواهید ، تصویر سازی کنید ،قانون جذب را انجام دهید و...این قانون ,قانون کاملاً درستی است ولی یک تبصره هم دارد؛ خواسته انسان یعنی در اختیار گرفتن نیروی جدید، وقتی می گویم من خواسته ام سرمایه دار شدن است یعنی خدایا توان پول درآوردن را به من بده؛ تمام هستی در خدمت خواسته انسان هست ولی اگر انسان خواسته ای داشته باشد در صورتی به او داده می شود که انسان ظرفیت دریافت آن صفت و آن ویژگی و آن نیرو را داشته باشد .اگر آن صفت در اختیار انسان قرار بگیرد و او ظرفیت آن توان و نیرو را نداشته باشد باعث می شود در آن انسان انفجار حس بوجود بیاید وممکن است تمام چیزهائی را هم که تابحال درست کرده است از بین برود .خداوند که فقیر نیست ، برای خداوند کاری ندارد که به من توان انجام کارها را بدهد ،بنابراین تا زمانی که ظرفیت بوجود نیامده باشد خداوند به آن خواسته جواب مثبت نمی دهد، البته گاهی هم برای تنبیه می دهد ، بنابراین خیلی ها ممکن است مدت زمانی تمرکز کنند روی خواسته شان و بعد هم نتیجه نگیرند و ناامید شوند،پس این تبصره را باید اضافه کرد.

    در مسئله معنوی و کسب آگاهی وشناخت رقابت جایگاهی ندارد,رقابت بردار نیست، هر چه شخص رقابت را بیشتر کند به جای صعود سقوط می کند و آگاهی اش کمتر می شود .اشخاصی که به غواصی می روند تا یک عمقی بیشتر نمی توانند بروند البته با تجهیزات دیگرامکان پذیر است، مثلاً تا عمق دویست متری آب بیشترنمی توان رفت چون فشاری که به انسان وارد می شود 21 برابر سطح زمین است. به کف دست شما از طرف هوائی که وجود دارد 100کیلوگرم نیرو وارد می شود اما این نیرو را ما حس نمی کنیم چون فشار درون خون انسان آن فشار هوا را خنثی می کند و اگر فشار خون وجود نداشت , فشار هوا بافتهای انسان را می توانست له کند؛ اما در کف دریا که می رویم(عمق دویست متر)،این فشار21 برابر می شود و آنقدر این فشار زیاد است که نیتروژن در خون به صورت مایع جمع می شود و شخصی که یک مرتبه از اعماق آب به سمت بالا می آید فشار یک مرتبه کم می شود و این نیتروژن مایع تبدیل به گاز می شود ، تبدیل به حباب می شود و حبابهای زیادی آزاد می شود و این حبابها جدار رگ را می ترکاند وجدار رگ را پاره می کند و درد وهشتناکی ایجاد می شود و اگرتغییرات بسیار سریع اتفاق بیفتد,باعث مرگ می شود و به همین علت اتاقی وجود دارد به نام اتاق فشار که موقعی که شخص می آید به سطح آب ، داخل اتاق فشار می شود ، ظرف نیم ساعت فشار را یواش یواش کم می کنند تا نیتروژن جذب شود و اتفاق بدی رخ ندهد .در عمق زیاد هم یکدفعه نمی شود رفت ، غواص ابتدا می رود تا عمق 30متری , ده دقیقه آنجا توقف می کند بعد می رود در 60 متری ,ده دقیقه می ماند می رود صد متری , ده دقیقه می ماند بعد می رود 140 متری ، ده دقیقه می ماند می رود 170 متری ، ده دقیقه می ماند و می رود در عمق 200 متری ، یکساعت طول می کشد تا پائین برود و دوباره یکساعت طول می کشد تا به بالا بیاید .

    در مورد انسانها هم همینطور است ، برای اینکه انسانی از اعماق تاریکی ها خارج شود و به بالا بیاید نباید عجله داشته باشد چون اگر بخواهد سریع سفرش تمام شود ، سریع تیپر کند ، این زود خارج شدن همان آزاد شدن حباب نیتروژن است، به او کمکی نمی کند، فقط درد و رنج برایش به وجود می آورد، چون موقعی که می آید بالا متوجه نیست ولی وقتی آمد به سطح زمین آنموقع از درد به خودش می پیچد ، باید آرام و با آهستگی و شمرده طی بکند ، تو هر مرحله هم می ماند ، بستگی به عمقی دارد که در آن وارد شده ,اگر 50 متری برود ممکن است 20 دقیقه طول بکشد تا به بالا بیاید ولی اگر100 متری برود یکساعت طول می کشد تا به بالا بیاید و نقطه تحمل هم اینجا به وجود میآید، نقطه تحمل در همین زمان دادن و خارج شدن به وجود می آید .

    اگر انسان به رنج های زندگی و دردهای کشیده به عنوان یک سرمایه نگاه بکند ، سرمایه ای که می تواند در ادامه به زندگی شخص برکت بدهد که هم به خودش و هم به دیگران کمک بکند ، آنوقت خیلی از بدی هائی که در حقش انجام گرفته ، خیلی انسانهائی که عذابش داده اند ، باعث رنجش شده اند ، باعث خیلی مشکلات برایش شده اند خیلی راحت می تواند از انها رد شود چون بعداً متوجه می شود که آنها مامور بوده اند که آن تجربه را برای انسان بوجود بیآورند یعنی جزء پروگرام و برنامه شان بوده است زیرا بعضی اوقات آنقدر صفات بدی در انسان وجود دارد ، صفات هر چه بدتر سفت تر ، صفات بد مانند رسوب است ، یک سری انسانها در زندگی شما وارد می شوند و ممکن است ضربه بدی به شما بزنند ولی آن شخص با این عمل خود آن رسوبها را کنده است و بالا آورده است و ما می توانیم آن رسوبها را ببینیم در حالی که اگرخودمان بودیم شاید هیچ موقع نمی توانستیم آن رسوبها را ببینم .وقتی این موانع کنار می رود آنوقت زندگی و حیات دوباره مفهوم خودش را پیدا می کند و این مسئله هیچ ارتباطی به سن ندارد، کسی نگوید من سنم بالاست, پیر شدم ,دیگه زمانی نیست بتونم جبران کنم ...نه،.زمانش هست ، هر موقع که درون انسان آن آگاهی و بیداری بوجود بیاید ،آن لحظه به زندگی وارد می شود و زندگی اش مفهوم پیدا می کند؛ زندگی مانند اعداد است و انتهائی ندارد وآگاهی همه جا به درد انسان می خورد .

منبع : کنگره گفتگو

گزارش : عقاب زاگرس

من مهران هستم بیست و چهار ساله. فوق دیپلم عمران. پنج سال مصرف مخدرهای:(الکل. حشیش. قرص. تریاک. شیره تریاک) داشته ام. طول درمانم چهارده ماه و هفت روز (سفر اول) و با داروی درمان اپیوم خوراکی به روش تدریجی (DST) کنگره۶۰ به درمان رسیده ام.

من از هفده سالگی ورزش می کردم به صورت حرفه ای در رشته ی ورزشی جودو تا جایی که به تیم ملی جوانان دعوت شدم در همان زمان ها بود که سوم دبیرستان بودم و اولین بار مشروب و حشیش را امتحان کردم. اما از ترس اعتیاد کمتر به سراغ حشیش رفتم ولی مشروب را در جشن ها و عروسی ها مصرف می کردم و به خودم می گفتم مشروب که اعتیاد ندارد. بعد از پنج ماه شنیدم که بعد از مشروب سیگار لذت بخش است و به این ترتیب با سیگار هم آشنا شدم.

روزها و ماه ها گذشت و مهران به توصیه ی دوستانش و با باور و افکار غلط که تصور می کرد که با مصرف قرص ترامادول باعث دیر تر به انزال رسیدن می شود و قرص را هم به تجربه های خویش افزود. در آنجا بود که مهران پیوند نامزدی با اعتیاد بست.

چندین هفته بود که قرص ترامادول مصرف می کردم. یکی از دوستانم به من پیشنهاد کرد دیگر قرص ترامادول مصرف نکنم اما بجایش تریاک مصرف کنم زیرا تریاک هم لذتش بیشتر است و هم عوارض و تخریبش کمتر است. در آن زمان ها بود که رفته رفته مواد مخدر جایگزین ورزشم شد.

بعد از گذشت یک سال دانشگاه قبول شدم و به شهرستان رفتم و آنجا بود که با مواد جدیدی آشنا شدم که شیشه نام داشت. با همان باور اشتباه گذشته که شیشه انرژی بالایی برای خواندن درس های سنگین و بیدار ماندن من در شب امتحان می دهد شیشه را هم مصرف کردم.

یک روز که دیگر از مواد خسته شده بودم و تمام ذلت های مواد را چشیده بودم تصمیم گرفتم که اعتیادم را کنار بگذارم و با روش سقوط آزاد اولین ترک اعتیاد را تجربه کردم. اما قطع مواد من زیاد دوام نیاورد و ماندگار نبود و یک ماه بعد برگشت خوردم به سوی مواد مخدر اما با یک تفاوت که مواد مصرفی قبلی من تبدیل شد به شیشه و اینبار شیشه بود که وارد زندگی من شد...

بعد از گذشت شش ماه مهران از توهمات و عوارض شیشه به درد آمد و این بار موضوع اعتیادش را با خانواده اش در میان گذاشت. پیش راوانپزشک معروفی رفتم تا ترک کنم. اما این بار هم جواب مورد نظرم را نگرفتم و بعد از شش ماه باز هم به مواد مخدر روی آوردم اما اینبار تمام مواد های گذشته را مصرف می کردم.

مدتی گذشت و خانواده ام نگران من بودند تا اینکه یکی از اعضای خانواده ام از طریق تلویزیون با کنگره ۶۰ آشنا شد و کنگره ۶۰ را به من معرفی کرد. مهران به کنگره ۶۰ آمد و مشاوره شد اما هنوز بعد از پنج سال اعتیاد باور نداشت که معتاد است. اما مشاور به او جمله ای گفت که در ذهن مهران جرقه ای خورد. مشاور گفت:(از نظر کنگره ۶۰ فردی که سیزده به در به سیزده به در مواد مصرف می کند معتاد است چرا که او تمام سال را خمار آن یک روز است).

بعد از چند ماه که گذشت به کنگره ۶۰ و راهنمایم ایمان آوردم و تمام گفته ها و جزئیات درمان را طبق گفته ایشان اجرا کردم. حالا خوشحالم که بعد از سپری شدن این چهارده ماه به درمان قطعی رسیده ام و دیگر در نه جسمم و نه در روانم نیازی به مواد مخدر نمی بینم. حالا با کمک کنگره ۶۰ و با حضور خودم و خانواده ام و در جلسات آموزشی کنگره ۶۰ و با گرفتن آموزش آرامش و اعتماد و اعتبار و ... به من و خانواده ام بازگشته و حالا که وارد سفر دوم شده ام با افتخار می گویم که من مهران هستم یک مسافر.

گزارش: مسافر ،  علی اکبر- مسافر ، محمد

منبع : وبلاگ آکادمی

یک جمعیت بازیابی سلامت از اعتیاد در جمهوری اسلامی ایران:
مصاحبه  با آقای حسین دژاکام، بنیانگذار کنگره 60

ویلیام وایت
مشاور ارشد پژوهشی
سیستم سلامتی "چستنات"
(bwhite@chestnut.org)

جنبش پویای درمان اعتیاد در جمهوری اسلامی ایران در حال اوج گیری است. شانزده سال از برگزاری اولین جلسه NA (معتادان گمنام) در ایران در سال 1373 میگذرد و هم اکنون، 29 درصد از کل جلسات NA در جهان، در ایران برگزار میشود. همچنین، رشد جنبشهای درمانی خودجوش در این عرصه کاملا مشهود است. یکی از با ارزشترین این جنبشها، کنگره 60 میباشد، که آقای مهندس دژاکام آنرا در سال 1377 تاسیس نمودند.

من آقای دژاکام را برای اولین بار در کنفرانس لندن در سال 2009(1388 ه.ش) ملاقات نمودم، و از آن موقع به بعد، به تبادل آراء و عقایدمان پرداختیم. ما برای یکدیگر احترام زیادی قائلیم و روابطمان دوستانه وگرم است. در جریان این ارتباطات بود که جوانب مختلف رویکرد درمانی که آقای دژاکام در موسسه درمان اعتیاد کنگره 60 بنیان نهاده بودند، مرا کاملا مجذوب خود کرد. کنگره 60 ابعاد متعدد فلسفی و فعالیتهای زیادی دارد که برای بکار گرفتن در جامعه جهانی ارزشمندند، که از آن جمله می توان از خط مشی کاملا منحصر بفرد کنگره، نسبت به ورود فعالیتهای قهرمانی و گروهی، ورزش رقابتی و هنر در این عرصه (درمان اعتیاد) نام برد. (نکته: تصاویر کلیه افرادی که در عکسها مشاهده می کنید، با اجازه خودشان منتشر گردیده است.)


                                    

در این مصاحبه که در پاییز 2010(1389 ه.ش) انجام شد، آقای مهندس دژاکام داستان درمان خود، داستان کنگره 60 و تفکراتشان را در مورد فرایندهای درمان بلند مدت بیان کرده اند.
ویلیام وایت: آیا ممکن است برای خوانندگان ما توضیح دهید که شما چگونه به این قضیه مشغول شدید و جمعیت درمان اعتیاد را در ایران بوجود آوردید؟
حسین دژاکام: شاید برایتان عجیب باشد که بگویم من در رشته مهندسی الکترونیک تحصیل کرده ام و سی سال در زمینه تحقیقات، طراحی و تعمیرات (دستگاه های) صنعتی فعالیت داشتم و همزمان، اعتیاد به الکل، حشیش و تریاک تمام زندگی ام را در برگرفت. من 17 سال معتاد تمام عیار بودم و از روشهای درمانی زیادی برای معالجه خودم استفاده کردم، اما به دفعات ناموفق بودم. بالاخره، بازی ای را آغاز نمودم که مرا به پژوهش و آزمایشاتی سوق داد که بر روی خودم آزمایش کردم. با تعیین مواد مصرفی روزانه، زمان مصرف و کم کردن مواد برنامه ای را طراحی نمودم که بر خلاف اعتقاد و باور شخصیم، و پس از گذشت 11 ماه موفق شدم و توانستم اعتیاد جسمیم را نابود کنم. متد DST در همین زمان ابداع شد. این متد را در کتابم، "عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر"، شرح داده ام، که تاکنون در ایران یازده مرتبه چاپ گردیده است.

 پس از چاپ اولین کتاب خود، تصمیم گرفتم سازمانی غیر دولتی ایجاد کنم که آنرا کنگره 60 نامیدم، عدد 60 برگرفته از عنوان کتاب است. بر این باور بودم که این سازمان جدید روزی مرزهای کشورم را در خواهد نوردید، به همین دلیل نام کنگره را انتخاب نمودم تا دربرگیرنده این مفهوم باشد که همه اشخاص از هر ملیتی که باشند، می توانند در آن حضور یابند.

ویلیام وایت: لطفا جزییات متد DST را توضیح دهید.

حسین دژاکام: روش DST فرمولی آزمون شده است که از طریق آن می توان میزان مواد، الکل و داروهای اعتیادآور را کم کرد و در پایان به رهایی رسید.

D: مخفف ضریب دژاکام است که برابر با 0.8 است.

S: مخفف پله (استپ) می باشد، یعنی در مدت 21 روز (یک پله) روزانه مقدار ثابتی از دارو مصرف می گردد.

T: مخفف زمان (تایم) است، یعنی طول مدت درمان حداقل 10 ماه و بطور متوسط 11 ماه می باشد.

در این روش، میزان مواد روزانه، مقدار هر وعده و زمان های مصرف باید مشخص شوند و پس از این مرحله، تیپر کردن (کم کردن) آغاز می گردد. برای روشن شدن این مطلب مثالی می زنم. فرض کنید شخصی هر روز 1000cc الکل را در 3  وعده مصرف می کند، ضریب  Dاز این قرار است:

پله اول : میزان مصرف کنونی  ضربدر ضریب 0.8= میزان مصرف در پله جدید.

 مثلا 1000cc x 0.8 = 800cc در نتیجه، مقدار مصرفی در قدم اول 800 سی سی می باشد و شخص می بایست 21 روز در این مرحله بماند و به همین ترتیب گام بعدی محاسبه می شود.

پله دوم:800cc x 0.8 = 640cc ، میزان مصرف از 800cc به 640cc کاهش یافته و پس از 21 روز مصرف روزانه 640cc، فرد قدم به مرحله بعدی می گذارد.

پله سوم: 640cc x 0.8 = 512cc، این عملیات در هر مرحله انجام می گیرد تا آنجا که مصرف روزانه مواد یا الکل به کمترین میزان ممکن رسیده و بالاخره رهایی حاصل شود. این برنامه تقریبا در طول 11 ماه صورت می پذیرد، گرچه مسئله ای نیست اگر یک یا دو ماه بیشتر از حد معمول (11 ماه) به طول بیانجامد.

ویلیام وایت: آیا شخص مصرف کننده (مسافر) خود میزان مصرفی را طی 11 ماه کاهش می دهد یا شخص دیگری این فرآیند را نظارت و کنترل می کند؟

حسین دژاکام: فرآیند کاهش توسط راهنما یا کمک راهنما صورت می گیرد و شخص مسافر اجازه خود- درمانی ندارد. هر مسافر در بدو ورود می بایست یک راهنما یا کمک راهنما انتخاب نموده و تیپر (کاهش) خود را در لژیون و تحت نظارت دقیق راهنما دریافت کند. این برنامه مطابق با فرمول  DST  انجام می شود و هر 21 روز کاهش می یابد.

ویلیام وایت: آیا ممکن است بنا به درخواست مسافرینی که می خواهند مصرف خود را به طور کامل و ناگهانی قطع کنند، سرعت فرآیند تیپرینگ افزایش یابد؟

حسین دژاکام: خیر، مطابق پروتکل DST، مدت زمان لازم جهت فرآیند درمان، حداقل 10 ماه است. حتی اگر مسافری آمادگیش را داشته باشد و بتواند مصرف مواد خود را قطع کند، بنا به فلسفه روش درمانی DST نمی تواند این کار را انجام دهد. در اینجا، هدف ما قطع ناگهانی مواد نیست، بلکه بازیابی و ترمیم سیستم تولید مواد شبه افیونی بدن (سیستم X )، مد نظر است. مدت زمان لازم برای فعال سازی این سیستم به طور متوسط 11 ماه است و ما عامل و میزان زمان را بر اساس تجربه واقعی مان تعیین کرده ایم.

من این قضیه (درمان اعتیاد) را چیزی شبیه دوران بارداری می دانم که تقریبا 9 ماه طول می کشد. حتی اگر مادر آماده باشد، تسریع در تولد نوزاد، کاری غیر ممکن است. بنابراین هیچ مسافری نمی تواند از طول سفر خود بکاهد. ممکن است باور این قضیه دشوار باشد، ولی به کسانی که علاقه مندند این مسئله را درک کنند، توصیه می نمایم دو کتاب "عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر" (که اساس روش DST را توضیح می دهد) و کتاب" عشق، 14 وادی برای درمان" را مطالعه کنند. امیدوارم که این دو کتاب به زودی در آمریکا به چاپ برسند.   

ویلیام وایت: آیا مصرف مداوم مواد، حتی به میزان کم (در دوران درمان)، باعث می شود که حضور مسافر در کنگره 60 دچار اختلال شود و یا موجبات ناراحتی افرادی را فراهم کند، که دیگردرمان و رها شده اند؟

حسین دژاکام: برخی از دستاوردها و یافته های روش DST ممکن است در ابتدا عجیب به نظر برسند. ما گمان می کنیم اگر یک آدم معتاد میزان مصرفی موادش را بیشتر و بیشتر کند، خوشحالتر و شادمانتر می شود؛ در حالی که همه می دانیم بیشتر معتادان و الکلی ها در اثر مصرف مداوم مواد، به حالت اشباع رسیده اند. این پروسه را می توان به فرایند انحلال نمک در آب تشبیه کرد، یعنی زمانی می رسد که نمک بیشتری در آب حل نمی شود و آب از نمک اشباع می شود. به همین ترتیب، در زندگی معتاد زمانی فرا می رسد که صرف نظر از میزان مصرفی، نه تنها شخص به نشئگی نمی رسد و لذتی نمی برد، بلکه حال شخص بدتر می شود.

 از طرف دیگر، یک مصرف کننده، روزانه، مقدار معینی مواد مصرف می کند تا حالش طبیعی باشد؛ و پس از مدتی، دیگر از مصرف خود لذتی نمی برد. تحت این شرایط، ما به یک نتیجه باورنکردنی دست یافته ایم و آن این است: "وقتی که مصرف مواد مطابق با روش DST، کاهش پلکانی می یابد؛ شرایط ذهنی و فیزیکی مصرف کننده بهبودی حاصل می کند." کاهش مواد مصرفی، علاوه بر ایجاد حال خوش در اثر مصرف معین مواد، باعث تقویت اعتماد بنفس مسافر می گردد. با گذر از هر مرحله کاهش پلکانی، شوک ملایمی به بدن وارد می شود؛ این شوک باعث راه اندازی سیستم تولید مواد شبه افیونی بدن می گردد. به عبارت دیگر، در مواجهه با کاهش مواد مخدر بیرونی، سیستم x بدن درست همان مقدار مخدر کم شده را تولید می کند. به عنوان مثال، وقتی شخصی 200 سی سی خون می دهد، بدن ظرف مدت چند روز، این کمبود را جبران می کند؛ این در حالی است که از دست دادن cc 2000 خون می تواند به شوک ناگهانی بیانجامد و یا موجب مرگ شود.

بنابراین وجود مسافرینی که در مرحله کاهش پلکانی هستند، تاثیر منفی بر رهاشدگان از مواد ندارد. می دانم که درک چنین پدیده ای سخت است؛ اما درمان شدگان در کنگره 60، به دلیل تجدید و ترمیم موفقیت آمیز سیستمهای فیزیولوژیکی بدنشان و دریافت آموزشهای صحیح، نسبت به هر نوع موادی، هیچ میل و هوسی ندارند. اگر کسی در مقابل آنان مواد مصرف کند و یا اینکه مواد را در نزدیکیشان ببینند، وسوسه نمی شوند؛ زیرا از نظر جسمی نیازی به مواد احساس نمی کنند، و به آن  نقطه از تفکر رسیده اند که لذت و نشئگی مقطعی هرگز با آن لذت طبیعی که دائما تجربه می کنند، قابل مقایسه نیست.

ویلیام وایت: چگونه اعضای جدید کنگره می توانند کاهش پلکانی را ادامه دهند، در حالی که چنین دستاوردی در گذشته برایشان فراهم نبوده است؟ آیا این موضوع با حمایت دوستانه و راهنمایی هایی که در کنگره می گیرند، مرتبط است؟ آیا امکان دارد استفاده محض از روش DST به تنهایی و بدون کمک و راهنمایی، به درمان بیانجامد؟

حسین دژاکام: هیچکس هیچ کاری را نمی تواند بدون آموزش لازم انجام دهد. شما نمی توانید گیتار را به شخصی بدهید که نمی تواند آن را بنوازد. وقتی شخصی را می بینید که به زیبایی گیتار می زند و بدانید که قبلا این شخص نمی توانسته این کار را انجام دهد، سوالی برایتان مطرح می شود: "این شخص چگونه به این مهارت دست یافته است؟" پاسخ روشن به این سوال این است: "با آموزش و تمرین فراوان." پس چرا وقتی پای اعتیاد و مصرف مواد به میان می آید؛ جور دیگری فکر می کنیم؟ چطور می توانیم انتظار داشته باشیم که افراد تغییر یابند؛ بدون آنکه آموزش لازم را دیده باشند.
همه می گویند استفاده از مواد به شیوه کنترل شده و پلکانی تا رسیدن به درمان ، غیر ممکن است؛ اما من این کار را با موفقیت به انجام رسانده ام و 13 سال است که از مواد رهایی یافته ام. من کتاب ها و راهکارهایی در این مقوله نوشته ام و راهنمایانی را برای کمک به دیگران تعلیم داده ام. به این ترتیب و با استفاده از روش DST، بیش از 2000 نفر درمان شده اند. البته من با کسانی که اصرار می ورزند هیچکس نمی تواند مواد را به صورت کنترل شده مصرف نماید؛ (مگر آن که آموزش لازم را ببیند) موافقم. اما زمانی که فرد دانش، آگاهی و آموزش لازم را دریافت کند؛ قضیه کاملا فرق می کند.
البته اجرای صحیح روش DST، کاهش پلکانی و استفاده از مواد به صورت کنترل شده ارتباطی مستقیم با حمایت و آموزش های راهنما و دیگر اعضای کنگره 60 دارد. در ارتباط با بخشی از سوالتان که پرسیدید: "آیا روش DST به خودی خود و بدون پشتیبانی و راهنمایی، کارآمد نیست؟" باید بگویم چنین کاری غیرممکن نیست. اگر کسی روش را به خوبی بشناسد و رهنمون های لازم را به خوبی مطالعه کرده باشد؛ میتواند به این هدف دست یابد. گرچه با شرکت در جلسات و حضور در لژیون این کار(درمان) آسان تر می گردد. درست مثل کسی که بخواهد به تنهایی قله اورست را فتح کند، در مقایسه با کسی که این کار را با همراهی یک گروه انجام می دهد.

کنگره 60

ویلیام وایت: کنگره 60 چگونه سازمانی است؟
حسین دژاکام: من در سال 1998 جمعیت انسانی کنگره 60 را با هدف کمک به افرادی که با اعتیاد خود دست به گریبان هستند، تاسیس نمودم. کنگره 60 سازمانی مردمی و غیر دولتی است، که در زمینه درمان و معالجه اعتیاد فعالیت می کند؛ و بر این اساس بنیان گذاری شده است که فرد رها شده به دیگر معتادانی که در حال مصرف مواد می باشند، کمک می کند. کنگره 60 بر مبنای این شعار تاسیس شده است که "بیایید این آتش ویرانگر را مهار کنیم." این سازمان مجوز وزارت کشور را داراست و هدف آن کاهش عواقب مخرب اعتیاد است.
محور فعالیت های کنگره 60 در درمان اعتیاد مشتمل بر آموزش، جلوگیری، مهار و راهنمایی است. اهداف اصلی کنگره 60 از این قرار است: ارائه پژوهش های علمی و راهکارهای عملی جهت شناخت رابطه میان روان انسان و وابستگی به مواد مخدر؛ و ارائه راهنمایی و متدی کارآمد برای معتادان و خانواده هایشان. اعتیاد به مواد مخدر ناشی از تعامل میان انسان و مواد است، بنابراین هر دوی این عوامل را باید به دقت مطالعه و بررسی کرد.
پس از ده سال حضور فعال در این عرصه،  کنگره 60 به یک NGO فعال و استوار تبدیل شده است که به عموم مردم خدمات رایگان ارائه میدهد. کنگره 60 در تهران و سایر شهرستانها 15 شعبه دارد و سالانه بیش از 800 کارگاه آموزشی (بطور متوسط 2000 ساعت، و 150 نفر در هر کارگاه) برگزار میکند. هر کارگاه متشکل از سه گروه است: 1) آقایان مصرف كننده مواد مخدر، 2) خانمهای مصرف كننده مواد مخدر و 3) خانواده هایشان. در کنگره 60 به شخص مصرف كننده، مسافر و به همراه او، همسفر اطلاق میگردد. آنها در سفر رهایی همراه یکدیگرند.

از دستاوردهای کنگره میتوان به موارد ذیل اشاره کرد: رهایی هزاران نفر از معتادان از عادتهای مخرب با کمترین نرخ بازگشت، آموزش بیش از 155 راهنمای متخصص در زمینه درمان اعتیاد برای آقایان و 10 راهنمای متخصص برای خانمها، آموزش  120 راهنما برای خانمهای همسفر و 5 راهنما برای همسفران مرد. کنگره 60 برای اولین بار، پروتکل درمان بیماری اعتیاد را تدوین نموده است که توسط بسیاری از متخصصین، مراکز علمی پژوهشی، جامعه پزشکی و دیگر مراکز معتبر به رسمیت شناخته شده است. کنگره 60 به عنوان  یک مرکز پژوهشی با دیگر متخصصین، دانشگاهها، مراکز علمی و سازمانهای غیر دولتی همکاری می نماید و همیشه پذیرای ایده های نوین می باشد.

ویلیام وایت: برای تاسیس کنگره 60، شما چه مدلی را سرمشق خود قرار دادید؟
حسین دژاکام: بگذارید از 13 سال پیش شروع کنم، زمانی که درمان خود را با روش DST  به پایان رساندم و نوشتن اولین کتابم را تحت عنوان "عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر" تمام کردم. گرچه هفت ماه از رهایی خودم گذشته بود؛ به یک انجمن حمایت از درمان وارد شدم که در همه دنیا معروف است و در کشور ما نیز فعالیت میکند. در آنجا هفت ماهی را صرف انجام تحقیقات شخصیم کردم و به چندین نکته مثبت و موثر و چند مساله مبهم و پیچیده پی بردم. در روش درمان اعتیاد آنان، سولات بسیاری بی جواب مانده بود. در آن روزها، راه حل آن مسائل پیچیده و مبهم را میدانستم، ولی بخاطر مقررات و قوانین موجود در آنجا، نمیتوانستم آنها را بیان کنم. هیچ گوشی برای شنیدن نظرات من باز نبود و هیچ جایی برای تغییر وجود نداشت. راه دیگری باقی نمانده بود جز آنکه سازمان خود را برای انتقال دانش و تجربیاتم تاسیس نمایم.

ویلیام وایت: در مورد جزییات تفاوتهای موجود میان دستاوردهای خودتان و آنان توضیح دهید.
حسین دژاکام: مثلا از دیدگاه آنان، اعتیاد یک بیماری لاعلاج و مرموز است که همواره حالتی پیشرونده دارد. مانند بیماری وبا که 200 سال پیش آنرا غیر قابل درمان میدانستند؛ آنها نیز فکر میکردند اعتیاد بیماری پیچیده ای است که درمان ندارد. در حال حاضر، بسیاری از متخصصین در این عرصه، چنین اعتقادی دارند؛ اما من با چنین دیدگاهی کاملا مخالفم. با گذشت 10 سال از تجربه من در این زمینه،  و درمان موفقیت آمیز بیش از 2000 معتاد تمام عیار و حرفه ای با این روش، من به این نتیجه رسیدم که اعتیاد طولانی مدت به مواد مخدر، موجب ایجاد اختلال و بهم ریختگی در نوروترانسمیترها (انتقال دهنده های عصبی) و هورمونهای مغز میشود که با روش DST کاملا قابل درمان است.

این سیستم داخلی که من آنرا سیستم x نامیده ام، میتواند بازسازی و ترمیم شود و به حالت عادی خود بازگردد، و حتی شاید بهتر از روز اولش شود؛ منظورم پیش از شروع اعتیاد است. معتقدم همانطور که اعتیاد به مواد میتواند پدیده ای پیشرونده باشد، در عین حال میتواند عقبگرد کند و به توقف کامل برسد. در واقع روش DST نوعی عقبگرد در مصرف مواد، الکل و داروهای جایگزین است.

ویلیام وایت: تعریف شما از سیستم X چیست؟
حسین دژاکام: سیستم X چیزیست که شامل کلیه نوروترانسمیترها و هورمونهای بدن است. کلیه فعالیتهای روحی، روانی، هیجانی، جنسی و جسمی ما تحت تاثیر این سیستم قرار دارد. برای روشن شدن مطلب، میبایست اعتیاد را از نقطه نظر فیزیولوژی انسانی تعریف کنم. اعتیاد به مواد مخدر در واقع جایگزینی تدریجی تریاک، الکل و داروهای تجویزی بجای مواد طبیعی و شبه افیونی درونی بدن است؛ موادی مانند دوپامین، اندروفین، و سرتونین. با در نظر گرفتن تعریف فوق درمیابیم  زمانی که مواد خارجی نظیر مواد مخدر و الکل در درازمدت وارد بدن شوند؛ سیستم  X آسیب جدی میبیند و این آسیب موجب از دست رفتن تعادل، ناکارآمدی و اختلال در سیستم فیزیکی (بدن) میشود. به همین دلیل است که ما به داروهای فوق الذکر والکل، آنتیX  میگوییم، زیرا آنها به این سیستم حیاتی بدن، آسیب گسترده میرسانند. در واقع، شناخت و درک سیستم  x و عوامل آنتی x بخشهای مهمی از درمان قطعی اعتیاد را تشکیل میدهند.

ویلیام وایت: نام انجمنی که قبلا در آن حضور میافتید، چه بود؟
حسین دژاکام: من قبلا در انجمن معتادان گمنام (NA) حضور یافتم و هنوز هم برای آنها احترام زیادی قائلم. من مطالب فراوانی از آموزشها و سازمان آنان آموختم. به نظر من، کنگره 60، شعبه مکمل NA میباشد و من همیشه مشتاق پیشرفت آنان بوده ام.

ویلیام وایت: پس شما برخلاف NA معتقد هستید که یک معتاد میتواند از ثابت نگهداشتن دوز مواد برای حمایت از مراحل ابتدایی درمانش سود ببرد؟
حسین دژاکام: بله، اما هر نوع دارو یا موادی برای اینکار مناسب نیست. آن ماده باید جایگزین مناسبی باشد، بطوریکه بتواند سیستم X  را ترمیم و بازیابی کند. علاوه بر این، تغییرات در این سیستم، شرایط خاص خود را میطلبد و بدون یک راهنما و گرفتن آموزشهای لازم، شخص نمیتواند به نتیجه مطلوب دست یابد. مثلا همگی میدانیم که وجود سلاح و مواد منفجره در محل کار یا خانه میتواند بسیار خطرناک و حتی مرگبار باشد، که همیشه امکان وقوع فاجعه را به همراه دارد. پس چگونه است که انبار چنین مواد خطرناکی در پایگاهها و پادگانهای نظامی، هر روز منجر به فاجعه نمیشود؟ من فکر میکنم دلیل اصلی آن، آموزش صحیح، هوشیاری و مربیان متخصص است. وقتی مصرف كنندگان را آموزش میدهیم و دانش لازم را دراختیارشان میگذاریم و از آنها پشتیبانی میکنیم، اجرای موفقیت آمیز روش DST کاملا موثر عمل میکند. در ابتدای امر، آنها ممکن است مرتکب خطاهایی شوند؛ اما با گذشت زمان یاد میگیرند که با موادشان مانند دارو برخورد کرده و میزان مصرفشان را تا قطع کامل مواد کنترل کنند. در این متد لازم نیست افراد از دوستان ، ارتباطات اجتماعی و یا مکانهای خاص دوری گزینند.
ویلیام وایت: داروی جایگزین در کنگره 60 چیست؟ شما همچنین گفتید که همه مخدرها را نمیتوان کنترل کرد، منظور شما دقیقا کدامیک از مخدرها بود؟

حسین دژاکام: ما در کنگره از شربت تریاک بعنوان داروی جایگزین استفاده میکنیم. ما به نتایج مهمی دست یافته ایم و آن اینکه وقتی شربت تریاک از تریاک، آب و کمی الکل (بعنوان حلال) ساخته شود، بسیار بهتر خواهد بود. ما بواسطه تجربیاتمان دریافتیم که موادی مانند LSD، شیشه، کوکایین و هرویین را به سختی میتوان کنترل کرد و حتی اگر بتوان آنها را کنترل کرد؛ هیچگونه تعادل جسمی و روحی حاصل نخواهد شد. از آنجایی که هدف ما بازیابی و ترمیم سیستم X میباشد، معتقدم هیچ دارویی مثل تریاک وجود ندارد که حاوی ترکیبات و آلکالوییدهای ضروری (و مورد نیاز بدن) باشد  به همین دلیل، تریاک برای (درمان) اعتیاد بسیار مناسبتر است.

راهنماها و همسفران

ویلیام وایت: شما به راهنماها و همسفران اشاره ای کردید. آیا ممکن است نقش آنها را در کنگره 60 بیان کنید؟
حسین دژاکام: بگذارید از همسفران شروع کنیم. همسفر کسی است که سابقه مصرف مواد ندارد و از اعضای خانواده یا دوستان مصرف كننده است و رابطه نزدیکی با او دارد. همانطوری که بخوبی میدانید، اعتیاد بسیار مخرب است و برای پیروزی در این جنگ باید از آموزش وتعالیم صحیح همراه با حمایت خانواده، راهنما و مشاور برخوردار شد. بنابراین، به جهت اتحاد شخص مصرف كننده و خانواده اش (با هدف غلبه بر اعتیاد)، گروه همسفران در اولین روزهای کنگره 60 ایجاد گردید. در واقع برای پرواز بسوی درمان، دو بال پرواز لازم است: یکی مسافر ودیگری همسفر.

درکنگره 60 همسفران بخش جدایی ناپذیری هستند که شالوده محکم فرایند درمان را پی ریزی میکنند. آموزشهای آنان دقیقا بمانند آموزشهای مصرف كنندگان است. آنها برای کسب سمت "راهنما" آزمون میدهند و سپس در اداره سازمان غیردولتی ما، مسولیتهای خطیری بر عهده میگیرند. آنان در مسابقات ورزشی شرکت میکنند و کارگاههای آموزشی خود را مدیریت و سرپرستی مینمایند و بالاخره، آنها فضایی سرشار از شادی را برای کنگره 60 به ارمغان می آورند. حضور بچه ها و جوانان و صدای خنده و شادی آنان در سالنها، فضای آرام و خوشی را ایجاد میکند. همواره درآنجا میتوان نوید فردایی درخشانتر را احساس کرد. با این روش، از فروپاشی خانواده ها جلوگیری می شود و مفهوم عشق بی قید و شرط تحقق می یابد.
همسفران ما در کنگره 60 دو گروهند:1) خانم هایی که همسر، خواهر، مادر، یا دوست مصرف كنندگان هستند 2) آقایانی که پدر، برادر، همسر و یا دوست مصرف كنندگان هستند.

برای سمت راهنما، هم اکنون کنگره 60 بر این اصل استوار است که افراد درمان شده به دیگر افراد مصرف کننده کمک می کنند و این کمک علاوه بر کمک خانواده های مصرف كنندگان صورت می گیرد. سوالی که ممکن است در اینجا مطرح شود این است که آیا کسی که به درمان رسیده است می تواند گزینه مناسبی برای کمک به دیگر مصرف كنندگان باشد؟ ما معتقدیم شخصی که فورا مصرف مواد خود را قطع می کند و یا به عبارتی" سقوط آزاد" دارد، می تواند تجربیاتش را به دیگران انتقال دهد؛ اما وقتی سخن از یک متد درمانی خاص به میان می آید، شخص نمی تواند بدون بهره مندی از آموزش صحیح به دیگران (مصرف كنندگان) کمک کند.

از نظر ما (درمان) اعتیاد، علم است؛ مخصوصا زمانی که صحبت از مهار، درمان، مراقبت و پیشگیری در میان باشد. بنابراین فقط راهنمایی که آموزش صحیح، دانش و تجربه داشته و از وضعیت متعادل ذهنی و فکری برخوردار باشد؛ می تواند دست کمک خود را برای گرفتن دستان معتادان نیازمند دراز کند. بنابراین، برای تعیین صلاحیت های فوق ما آزمون های کتبی و شفاهی برگزار می کنیم و به دنبال رویکرد مناسب اخلاقی هستیم. اگر یک راهنما آموزش نادرست و اشتباهی بدهد، عواقب جدی دربرخواهد داشت. در این پروسه، ما باید بسیار محتاط عمل کنیم.

ویلیام وایت: مواد امتحانی کدامند؟

حسین دژاکام: ما بر روی سه موضوع اصلی تمرکز می کنیم: 1) دانش تخصصی در زمینه مواد مخدر، تاثیرات آن بر روی انسان و روش های موثر درمان 2) جهانبینی و ابعاد معنوی فرآیند درمان 3) وضعیت اخلاقی داوطلب که تیم مدیریت آن را ارزیابی می کند.

ویلیام وایت: منابع آزمون چیست؟
حسین دژاکام: آزمون ها بر اساس دانش به دست آمده از مجموعه نوشتارهای من می باشد که شامل این موارد است:1) کتاب عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر، 2) 14 وادی عشق برای درمان و بهبودی ( چیزی شبیه به 12 قدم NA)، 3)مانیفست و اصول کنگره 60، 4)جزوه راهنما و کمک راهنمایی در کنگره 60، 5) جزوه جهانبینی 1 و 2، 6) مقالات متعدد و سی دی های آموزشی.

ویلیام وایت: یک راهنما چه شرایطی باید داشته باشد؟
حسین دژاکام: راهنمایی درکنگره 60 سه سطح دارد 1) کمک راهنما 2) راهنما 3) استاد راهنما. زمانی که یک مصرف كننده پروسه درمان خود را با موفقیت به پایان برساند و یک سال از رهایی او بگذرد، می تواند در امتحان کمک راهنمایی شرکت نماید. برای همسفران نیز به همین نحو است؛ باید از رهایی مصرف كننده شان یکسال گذشته باشد، چنانچه نمره خوبی بیاورند؛ شال نارنجی دریافت می کنند و اجازه می یابند که لژیون خود را تشکیل دهند.
                         
ویلیام وایت: هدف از اعطای شال نارنجی چیست؟
حسین دژاکام: استفاده از شال نارنجی در کارگاه ها باعث می شود، راهنما از بقیه افراد متمایز شود و تازه واردین راحت تر بتوانند مطابق میل خود، راهنمای خودشان را انتخاب نمایند.

ویلیام وایت: منظور شما از لژیون چیست؟
حسین دژاکام: هر راهنما چند رهجو دارد که به این گروه لژیون می گوییم. همانطور که واحد تشکیل دهنده جامعه، خانواده است؛ لژیون نیز حکم خانواده را در کنگره دارد. لژیون ها مانند شاخه هایی از جامعه اند. در کنگره 60، کسی حق ندارد به حال خود رها باشد، هر کس می بایست عضوی از خانواده یا لژیون باشد. زمانی که کارگاه تمام می شود، هر لژیون دور راهنمای محترمشان می نشینند و جلسه کوچکی برگزار می کنند. سپس، راهنما موضوعی را برای بحث برمی گزیند و از هر عضو انتظار می رود که در بحث شرکت کند. به راهنما هر هفته اجازه می دهند که لژیون خود را در طبیعت ( فضای باز) برگزار کند.
ویلیام وایت: در مورد نقش راهنما به تفضیل توضیح دهید.

حسین دژاکام: برای پویا نگهداشتن چرخه آموزش و تعلیم در کنگره 60، هر کمک راهنما میتواند چهار سال خدمت کند و پس از سپری شدن این مدت، یا باید راهنما شود و یا دیگر رهجوی جدید نپذیرد. برای اعطای درجه "راهنما"، داشتن شروط زیر الزامی است: 1) حداقل سه رهجوی وی باید به درجه کمک راهنمایی رسیده باشند. 2) پنج راهنمای دیگر، صلاحیت وی را برای کسب سمت جدید تایید کنند. 3) او باید پایان نامه ای مرتبط با تجربیات و یافته هایش در زمینه اعتیاد ارائه دهد. پس از کسب موفقیت آمیز این شرایط، او "راهنما" گردیده و شال آبی دریافت میکند.

ویلیام وایت: نقش استاد راهنما چیست؟
حسین دژاکام: تاکنون مقرراتی در رابطه با این منصب نداشته ایم. در حال حاضر من تنها استاد راهنمای کنگره هستم، گرچه امیدوارم در آینده اساتید راهنمای بیشتری داشته باشیم. استاد راهنما شال بنفش برگردن دارد.

ویلیام وایت: نقش خودتان را در کنگره 60 چگونه ترسیم میکنید؟
حسین دژاکام: وقتی تلاش خود را برای تاسیس کنگره 60 آغاز نمودم، شرایط بسیار سخت بود و موانع زیادی بر سر راهم قرار داشت. با گذشت زمان و درمان افراد بیشتری با روش DST و بهبودی ادامه دار آنان، به تدریج شخصیت من برای آنها و خانواده هایشان تبدیل به چهره ای تاثیر گذار و کاریزمایی شد. دلیلش آن بود که بسیاری از  مصرف كنندگان حرفه ای و تمام عیار، کاملا درمان شده اند و خانواده هایشان نیز بر تغییر رفتار اعجاب انگیز آنان در زندگی، صحه میگذارند. آنها بخوبی درک کرده اند که من هر کاری انجام میدهم و یا هر حرفی که میزنم، بخاطر صلاح و بهبودی خودشان است و در عوض این کار، به من موهبتی عطا شد تا بتوانم سیستمی را بر مبنای عدالت، معرفت و عمل سالم طراحی کنم. من در ذهنم مدلی را (برای درمان اعتیاد) ترسیم نمودم که بهترین نتایج را با کمترین آمار برگشتی در برداشته باشد. همچنین در تمامی سطوح، قوانین مستقلی را به اجرا در آوردم تا علاوه بر پروسه عظیم آموزش و نظارت، همه مسوولیتها، بر دوش شخص خاصی نیفتد.
خرسندم که بگویم امروز کنگره 60 حتی بدون حضور من نیز میتواند با کمترین تغییر ، به جهش رو به جلوی خود ادامه دهد. این روزها بیشتر وقت من، صرف این موارد میشود: نوشتن، تحقیق، ارتباط با مراکز علمی، NGO ها، ملاقات با میهمانان و بازدیدکنندگان، ورزش کردن و نظارت بر کار کلیه شعب جهت افزایش و بهبود عملکردشان. من همچنین نگهبان کنگره 14 نفره دیده بانان هستم؛ اگرچه  جانشینم اکثر کارهای مرا انجام میدهد.

تاریخچه کنگره 60

ویلیام وایت: نوشته های شما در کنگره 60 نقش بسیار مهمی ایفا کرده اند. آیا میتوانید بطور مختصر در مورد کتابها و دیگر نوشته های خودتان صحبت کنید و بگویید از آنها در کنگره 60 چه استفاده ای میکنند؟
حسین دژاکام: من نوشته هایم را با هدف ارائه دیدگاه جدیدی نسبت به مفاهیم و مسائل مرتبط با مقوله اعتیاد (به مواد مخدر)، تالیف کردم و این روش نوین از درک وبهبودی اعتیاد را در سه جلد خلاصه نمودم.

در کتاب اولم، "عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر" برای ملموس شدن این امر، اعتیاد را با قرار گرفتن در سرمای 60 درجه زیر صفر مقایسه کردم. هدف از این کتاب، شفاف ساختن فرایند درمان وبهبودی از طریق تعریف دقیق و کامل معضل اعتیاد بود. این کتاب با زبان ساده به موانع سر راه معتادان اشاره کرده و نقاط کور درمانهای امروزی را بیان میکند و راه حلهای جدید ارائه میدهد. فکر میکنم این کتاب در خانه ها برای خانواده ها و در دانشگاه ها برای متخصصین قابل استفاده و مفید است. مطالعه این کتاب میتواند برای پزشکان، قضات، محققان، مسوولان و دیگر افراد فعال در این عرصه مفید باشد. در کتاب دومم، "عشق، 14 وادی برای بهبودی"، عقیده ام را به تفصیل شرح داده ام که اعتیاد به مواد مخدر به جسم، روان و جهان بینی آسیب میرساند و درمان موفق، مستلزم بازسازی کامل در عقاید و دیدگاه های شخص نسبت خود، خانواده، جهان و کل هستی است. در دوران اعتیاد، دیدگاه فرد مسموم و مخدوش شده و نگرش وی نسبت به زندگی آسیب دیده است. بنابراین، تغییرات اساسی (در جهان بینی) لازم میباشد. من 14 وادی عشق یا 14 گام برای تغییر این دیدگاه تالیف کردم که به تدریج این فرصت را برای معتاد فراهم می آورد که روش زندگیش را تغییر دهد تا به امنیت و آرامش دست یابد. وادی اول با تفکر عمیق شروع میگردد و به وادی چهاردهم که همان عشق بدون قید وشرط است، میرسد.

در کتاب سوم، عقاب سفید، من عقایدم را در مورد اعتیاد به مواد بیان کرده ام، اعتیاد از ازدواج مواد با شخص حاصل میشود و در نتیجه برای درمان و معالجه آن میبایست این زوج (انسان و مواد) را بشناسیم و آنها را درک کنیم. "عقاب سفید" به آگاهی ما در مورد ماهیت انسان و فلسفه وجودی او در این جهان می پردازد. این کتاب تلاش می کند صور پنهان انسان را موشکافی کرده و رازهای آفرینش او را نمایان سازد. موضوعات مطرح شده در این کتاب شامل دانش زمینی و آسمانی یا همان فیزیک و متافیزیک است. البته نوشتن این کتاب 485 صفحه ای حدودا 14 سال به طول انجامید، و من توانستم بخش کوچکی از فلسفه خود را در مورد صور پنهان انسان بیان کنم. مابقی عقایدم را در دو کتاب دیگر آوردم: "سردار" و"اشعث".

ویلیام وایت: آیا خلاصه ای از 14 وادی برای اعضای کنگره وجود دارد؟ چیزی شبیه به 12 قدمی که الکلی های گمنام از آن استفاده می کنند.
حسین دژاکام: بله، ما 14 وادی را به اختصار در اختیار اعضا قرار می دهیم. 14 وادی کنگره 60 درست همان نقشی را ایفا می کند که "12 قدم" برای اعضای الکلی های گمنام.

14 وادی کنگره 60:

وادی اول: همه ساختارها با تفکر آغاز می شود، بدون تفکرآنچه هست رو به زوال می رود.
وادی دوم: هیچ موجودی جهت بیهودگی پا به حیات نمی دهد. هيچكدام از ما به هیچ نیستیم حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.
وادی سوم: باید دانست که هیچ موجودی به میزان خود انسان برای خویشتن خویش فکر نمی کند.
وادی چهارم: در مسائل حیاتی مسوولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسوولیت از خویشتن.
وادی پنجم: در جهان ما تفکر قدرت مطلق حل نیست، توام با رفتن و رسیدن آن را کامل می نماید.
وادی ششم: فرمان عقل را در قالب فرمانروای مطلق اجرا کنیم.
وادی هفتم: رمز و راز كشف حقیقت در دو چیز است یکی یافتن راه و دوم آنچه برداشت می نماید.
وادی هشتم: با حرکت راه نمایان می شود.
وادی نهم: وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجه بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می كند.
وادی دهم: صفت گذشته در انسان صادق نیست، چون جاری است.
وادی یازدهم: رودهای خروشان و چشمه های جوشان همه به بحر و اقیانوس می رسند.
وادی دوازدهم: در آخرامر، امر اول اجرا می شود.
وادی سیزدهم: پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است.
وادی چهاردهم: آنچه هست محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است.

تامین بودجه و کادر اجرایی کنگره 60

ویلیام وایت: کنگره 60 بودجه خود را چگونه تامین می کند؟ آیا کنگره از دولت کمک مالی دریافت می کند؟
حسین دژاکام: 99 درصد بودجه کنگره از سبد پول (اهدایی) است که در پایان هر جلسه کمک های داوطلبانه افراد را جمع آوری می کند. کمک مالی دولت در هر سال حدود 5 تا10 هزار دلار است و این مبلغ صرف برقراری روابطی خوب با آن ها، پذیرفته می شود. اما مکان بعضی از شعب کنگره را دولت تامین می کند. مابقی این مکان ها را یا اجاره کرده ایم و یا با پول خودمان خریده ایم.

ویلیام وایت: تعداد کلی کارمندان و افراد داوطلبی که در کنگره 60 را فعالیت می کنند، چقدر است؟
حسین دژاکام: ممکن است قدری برایتان شگفت انگیز باشد که بگویم ما هیچ کارمند حقوق بگیری نداریم. همه افراد دارای پست و سمت در کنگره از جمله دیده بانان، مرزبانان، راهنمایان و کمک راهنمایان به صورت نیمه وقت در خدمت کنگره اند و تعداد این افراد بیش از 300 نفر می باشد.

ويليام وايت: آيا پزشكان و متخصصان ديگري هستند كه بر خدماتي كه از طريق كنگره 60 ارائه ميشود، نظارت داشته باشند؟
حسين دژاكام: همه كاركناني كه مسئوليت آموزش و تعليم را به عهده دارند ازدانش آموختگان كنگره 60 هستند. آنها يا قبلا مصرف كننده مواد مخدر بوده اند يا از اعضاء خانواده مصرف كنندگان. اما ، دانشجويان زيادي از دانشگاهها براي انجام تحقيق و مطالعاتشان به شعب ما مي آيند. به علاوه بعضي از اساتيد و پروفسورهاي دانشگاه هم در جلسات ما حضور مي يابند ، سخنراني ميكنند و سمينار ميدهند و به طور كلي  ارتباط ما با مراكز آكادميك و دانشگاهها بسيار قوي مي باشد.

اعضا و جمعيت كنگره 60

ويليام وايت: مردم چگونه با كنگره 60 آشنا شده و در آن عضو ميشوند؟
حسين دژاكام: در ايران مردم عموما كنگره 60 را ميشناسند و ما روزانه با تعداد زيادي از مراجعين مواجه مي شويم كه فضا و امكانات كافي براي ارائه خدمات به آنها نداريم. مسافران كنگره 60 بدون هيچ ترسي از طرق مختلف مثل مصاحبه هاي تلويزيوني، روزنامه ها ، مجلات و ميادين ورزشي در معرض ديد عموم ظاهرميشوند. عضو شدن در كنگره 60 ، تا جاييكه هر فرد از قوانين و مقررات كارگاههاي آموزشي و جلسات پيروي و اطاعت كند، كار بسيار آساني است.
ويليام وايت: آيا هدف از حضور در جامعه تغيير ديدگاه مردم نسبت به اعتياد و درمان است؟ اين به كاري كه طرفداران بهبودي تلاش ميكنند در آمريكا انجام بدهند شبيه است.
حسين دژاكام: بله ما براي جامعه فرصتهايي را فراهم ميكنيم كه طرف كاملا متفاوت درمان و بهبودي اعتياد را از طريق تلويزيون، روزنامه، مجله، راديو، سمينارها ، مجامع و ميادين ورزشي ببينند. اين قضيه، برداشت وديدگاه بسته آنها را در مورد مصرف كنندگان تغيير مي دهد. ما معتقديم خسارات ثانوي و جنبي، پيامد غير قابل اجتناب هر جنگي است، اما شجاعت و شهامت مي تواند قضاوتهاي بدبينانه را تغيير دهد. البته در اين جنگ سلاح ما عشق، ايمان و عقل است. 11 سال پيش براي اولين بار من به عنوان يك مصرف كننده، در يك برنامه زنده تلويزيوني با 6 كارشناس ديگر در اين زمينه شركت كردم و بسياري از تفكرات غالب در مورد اعتياد به مواد مخدر را به چالش كشيدم. نتايج، غير قابل باور بود و مسيرحركت پس از آن روشن شد. من سعي ميكنم اهداف اصلي را بطور خلاصه بيان نمايم:
1-    اگر ما برنامه هاي تلويزيوني درباره مصرف كنندگان را با يك دادگاه مقايسه كنيم، معمولا شرايط به نحويست كه قاضي، دادستان وهيئت منصفه هميشه حاضرند و حكم محكوميت هميشه صادر ميشود. متاسفانه متهم، كه شخص مصرف كننده است هميشه غايب است و قادر نيست هيچگونه دفاعي از خود ارائه دهد. ما ميخواهيم زواياي تاريك (زندگي) مصرف كنندگان و اعتياد به مواد مخدر را براي اين دادگاه (وسيله ارتباط جمعي) و هيئت منصفه با (استعانت) از نور شناخت و آگاهي ، روشن نماييم.
2-    بيشتر مردم تصور مي كنند كه مصرف كننده شخصي است كه صلاحيت اخلاقي ندارد و فردي خودخواه و بي خيال است كه نميخواهد درمان شود. ما ميخواهيم مفهومي را معرفي كنيم كه مي گويد اعتياد بيماري جسم، روان و جهان بيني است و براي اينكه با موفقيت درمان شود، مسائل زيادي بايد در نظر گرفته شوند.
3-    هدف ما، در عين حاليكه مسيري عملي و واقعي براي بهبودي مي گشاييم، به چالش كشيدن روشهاي غلط و بي نتيجه ي درمان اعتياد است تا از تكرار سيكل معيوب شكست در رهايي از اعتياد جلوگيري كنيم. شكستهايي كه مي تواند به خواست و اراده كساني كه خواستار رهايي از اعتيادند آسيب برساند.

4-    ما مي گوييم كه اعتياد به مواد مخدر در هر مرحله اي قابل درمان و علاج پذير است.
5-    ما معتقديم اعتياد به مواد مخدر هيچ مرزي نميشناسد و فرزند هيچكس از آتش ويرانگرش در امان نيست. ما ميخواهيم جامعه را از اين مسئله آگاه كنيم كه مصرف كنندگان تفريحي مواد مخدر درحال حاضر، اولین نامزدهاي اعتياد هستند و (بعد از مدتي) معتادان تمام عيار فردا مي شوند.
6-     ما هميشه به مصرف كنندگان يادآوري ميكنيم كه اشتباه خطرناكي را مرتكب شده اند ، و همزمان فرصت مي دهيم تا با ورود به پروسه ي درمان و بهبودي كه عملي شجاعانه است،  جبران مافات كنند.
7-    هدف ما آگاه نمودن قانونگذاران و مسئولين از ماهيت واقعي اعتياد به مواد مخدر مي باشد، تا تصميمات درستی بگیرند زیرا این تصمیمات تاثير مستقيم در زندگی و وضعیت مصرف كنندگان دارند. در مجموع من مايلم خوشحالي عميقم را از مشاهده حركتي شجاعانه و مشابه در ايالات متحده ابراز كنم. از ديدن تصاوير راهپيمايي ملي بهبودي در فيلادلفيا خيلي لذت ميبرم و شما و هر شخص ديگري را كه در راهپيمايي بهبودي شركت ميكند تحسين مينمايم.

ويليام وايت: آيا خدمات شما در كنگره 60 به طيف وسيع و متنوعی از اعضا ارائه مي شود؟
حسين دژاكام: درهاي كنگره 60 بدون در نظر گرفتن جنس، سن، و پيشينه مذهبي و اعتقادات شخصي، به روي همه باز است . كنگره 60 همه را به گرمي ميپذيرد.

دوست نداشتم کسی از اعتیاد بابا خبردار بشه

خیلی دلم گرفته بود ، از همه چیز و همه کس ، خصوصا" بابا . بابایی که می گفت من به خاطر شما همه کار می کنم ولی هیچ کاری نمی کرد ، فقط می گفت : صبر کنید . آخه تا کی صبر کنیم . دیگه خسته شدیم  . همیشه حرفی که ما به بابا می زدیم این بود که اراده نداری . دوست نداشتم کسی از اعتیاد بابا خبردار بشه ولی همه می دونستند . واسه یه دختر 15 ساله خیلی سخته همه پشت سر پدرش  حرف بزنن و بگن : فلانی اعتیاد داره ، معتاده و ... .

 تا اینکه چیزی رو که اصلا" دوست نداشتم اتفاق افتاد . یه روز با دوستام داشتم  از مدرسه برمی گشتم که دیدم یه نفر صدام می کنه ، نگاه کردم دیدم پدرم با موهای ژولیده  پولیده ، قیافه به هم ریخته تو ماشین منتظرمه . دوست داشتم از شدت عذابی که تو اون لحظه کشیدم جیغ  بزنم . خدایا فردا برم مدرسه دوستام چی می گن ؟ بگم کی بود ! آخه نمی تونم دروغ بگم . اگه دوستام تو مدرسه به بقیه بچه ها بگن باید چه کار کنم . شب که می خواستم بخوابم همه ی اتفاقات روز که به ذهنم می اومد مثل ابر بهاری گریه می کردم .

یه شب با کلی غم و غصه تازه خوابم برده بود صدای بلند خنده بیدارم کرد . یعنی کسی نصف شب اینجوری می خنده ؟ مامانم بود ! مامان ناراحتی اعصاب داشت  ، خوب با این همه مشکلات حق داشت به این بیماری مبتلا شه . آخه کسی که باهاش عهد بسته بود تا آخرعمر تو شادی و غم  باهاش باشه  داره نابود می شه . بابا خیلی راها رو برای ترک تجربه کرد ولی باز برگشت می خورد . اگه می خواستیم مسافرت یا جایی بریم اول باید خودشو می ساخت بعد می رفتیم ؛ حتی اگر کسی می اومد خونمون شروع می کرد به کشیدن . می کشید ولی خسته شده بود ، دست خودش نبود  بدنش به مواد نیاز داشت ...

تا اینکه یکی از اطرافیان یه جایی رو به ما معرفی کرد . من که باور نداشتم بابا سلامتی خودش رو به دست بیاره ، یه روز مامان و بابا رفتن تهران اونجایی که قرار بود بابا به درمان برسه . شب که بر گشتن مامان از درکه رسید گریه می کرد . گفتم چی شد ؟ چه جور جایی بود ؟ اسمش چی بود ؟ گفت تا نری متوجه نمی شی، یه جایی سرشار از محبت و صمیمیت  . اسمش هست کنگره 60 .

 مامان به کنگره ایمان داشت هفته ای 3-2 بار از کرج می رفت تهران کلاساشو سروقت میرفت ، شب هم با کلی انرژی می اون خونه و سعی  می کرد چیزهایی که یاد می گیره به ما انتقال بده  تا اینکه شعبه کرج هم راه اندازی شد و من هم شروع به حرکت کردم . معتاد در کنگره به عنوان یک بیماره و اعتیاد بیماری ، و این بیماری باید به درمان برسه و نمی شه یکدفعه آن را ترک کرد . پدر من هم یه مسافره که با خواست قلبی که داشت و با راهنمایی استادان و کمک راهنمایان کنگره 60 و همراهی همسفرش پس از طی 11 ماه سفر به درمان رسید .

 در زندگی ما خوبی ها ، عشق و محبت جایگزین تاریکی ها و سیاهی ها شد . الان  هم 1 سال و 3 ماه است که بابا قطع مواد شده .

از جناب آقای مهندس دژاکام  سپاسگزارم  که راه درمان اعتیاد را در اختیار ما قرار دادند .

امیدوارم همه ی مصرف کنندگان با صورت مسئله اعتیاد آشنا شوند و به درمان برسند .

من و اعضای خانواده ام در هر لحظه از زندگی هزاران بار می گوییم

                                                                                          خدایا

                                                                                                  شکر

                                                                                                            شکر

                                                                                                                       شکر

نویسنده : پریزاد همسفر علیار

منبع : وبلاگ نمایندگی کرج

رهایافتگان این هفته نمایندگی اصفهان

.آقای علی،رهجوی آقای رضا پروانه،مصرف تریاک شیره،طول درمان(سفر اول)۱۱ ماه،از شعبه اصفهان

.آقای امیر حسین،رهجوی آقای محمد فنایی،مصرف تریاک شیره،طول درمان (سفر اول)۱۰ ماه،از شعبه اصفهان

منبع: وبلاگ آکادمی

http://www.academi60.blogfa.com

با تشکر از آقای سروش و علی عزیز

افرادی که در کنگره60 به جایگاهی مثل سفر دوم یا رهایی ، راهنمایی ، مرزبانی میرسند باید بدانند که باید صیقل داده بشوند و هیچ گاه سرور و آقای کسی نیستند.

سلام آقاي مهندس ، اجازه هست باهاتون مصاحبه اي داشته باشم؟

 = اول بگو كجاي سفري ؟

- من يك گرم 10 روز هستم .

  = حالا به حرفهات گوش مي كنم! بپرس .

 - با توجه به اينكه وجود همسفر براي درمان اعتياد مختص كنگره 60 مي باشد ،  همسفر براي چيست ؟

 =  به خاطر اينكه بعضي از مسافران يكسري مشكلات در خانواده دارند و قدر مسلم اعتياد در خانواده اثر مي گذارد . همسفر به خاطر اين است كه ما مسافر را با اعضاي خانواده همراه و همزبان كنيم ، از جهت ديگر مسافر از لحاظ معلومات و آگاهي ميره بالا ولي همسفربالا نميره و اين در آينده برايشان اختلاف ميشه .

پيام يا جمله اي خطاب به همسفران نمايندگي سمنان .

=  سمنان از شعبه هايي بود كه از همون اول همسفرها بيشتر فعاليت كردند تا مسافرها ، شايد در بعضي شعب مسافرها زودتر از همسفرها شروع كردند ولي در سمنان همسفرها پركارتر بودند

- دقيقآ مثل خود من كه همسفرم . . .

 =   باعث راه اندازي شعبه سمنان همسفرها بودند و مرتب هم ميان كنگره و چهارشنبه ها هم شركت مي كنند ، خوبه من ازشون راضي هستم .

- با توجه به آنچه كه گفتيد كدوم يكي از همسفرهاي سمنان بيشتر در نظرتان هست؟

 =  حالا بهتره اسم نبرم چون اونهايي كه ازشون اسم نميبرم ناراحت ميشن (باخنده)خودشون ميدونن .

- توي برنامه هاتون مثل روز همسفر ، روز مسافر هم هست؟ يا خواهيد داشت ؟

 =  هميشه روز مسافر است ! يكسري چيزهايي هست كه مسافران دارند كه بقيه ندارند ، مسافرها روز رهايي شان هست ، روز تولدشان هست ، نگاه مي كني همه كارها براي مسافرِ . همسفرها چون مثل مسافرها روز رهايي ندارند ، جشن تولد ندارند به خاطر اينكه اينها هم يكسري زحماتي مي كشند ، جايگاهي برايشان در نظر گرفته بشه و بگيم اونها هم حساب هستند و از زحماتي كه براي مسافرانشان مي كشند و باهاشون ميان ، قدرداني انجام بگيره ، به اين دليل هفته همسفر را ﻗﺎﺋﻞ شديم .

- به عنوان حرف آخر ، يك خبرخوش براي اعضاي  نمايندگي سمنان . نميدونم چه جوري بگم ، مثلا تشريف آوردن شما به سمنان .

 =  من يكي از خواسته و آرزوهايم اين است كه بتونم سمنان بيام و اين خواسته قلبي ام است ، اگر هم نتونستم بيام به خاطر گرفتاري هايم است .

- جناب مهندس براي من يكي همين از دنيا بيشتر ارزش داره .

 =  ميخوام بگم جزوِ آرزوهام است كه حتمآ بتونم يك روز چراغ خاموش بيام سمنان .

- جناب مهدس يك دنيا ممنونم از شما كه به من اجازه و فرصت مصاحبه داديد .

 =  موفق باشي .

بعد از مصاحبه ، جناب مهندس به نشانه يادبود پيامي را با دستخط خودشان به من هديه دادند كه بابت اين تفقد هم از ايشان متشكرم .

در پايان از آقاي داود عرب (مرزبان نمايندگي سمنان) و آقاي حسن بابايي كه من را در تهيه اين مصاحبه با راهنماييهايشان كمك كردند و نيز از آقاي علي اكبر سيري (عكاس شعبه آكادمي) كه زحمت عكس هاي اين مصاحبه بر دوشش بود ، تشكر مي كنم  و بي صبرانه صبر مي كنم براي روزي كه زحماتشان را جبران كنم .

   باتشكر _مسافر ميثم

با سلام خدمت بازدید کنندگان محترم

و اینک مطلبی از یکی از راهنمایان پرتلاش و عاشق کنگره 60 و همچنین استاد این حقیر

من خود این مطلب را بارها و بارها خوانده ام و با هر بار مرور آن سراسر وجودم به لرزه می افتد و ایمان و عشق عظیمی که خداوند در وجودم پنهان ساخته به شکلی رویت ناپذیر از ذرات وجودم آزاد می شوند و چنان ابرهای نیستیم را می فشارد که گوئی آن لرزه همان قدرت و رحمت الله را در وجودم به شکل رعد و برق نمایان ساخته و باران این ابرها همان قطره های اشک من است. برپاخیز ای مسافر

بسم الله الرحمن الرحیم

تو خود آن نیستی که می پنداری بلکه آنی هستی که او می داند

سلام دوستان مهدی هستم یک مسافر ، مصرف هروئین ، تریاک ، حشیش و قرص ، سفر اول 14 ماه راهنما جناب آقای خدامی  رهایی سه سال و هفت ماه .
جوانی هستم دارای 25 سال سن که در فراز و نشیب در باور و ناباوری و در بهشت و دوزخ طی شد.
بزرگترین دشمن انسان جهل انسان است طنابی است که انسان را به دست اهریمن می دهد و چه بی رحمانه انسان را به خفت می کشاند ، اولین بار است که درد دل می کنم می خواهم همه بدانند آنچه را که دیدم . دوران کودکی و نوجوانی چقدر زیبا بود دیدن لبخند رضایت پدر و مادر فرزندی که همه گمان می کردند که چه شخصیت بزرگی در این جامعه خواهد داشت ، دیدن چشمان پدری که جز افتخار به فرزندش چیزی دیده نمی شد چقدر دلنشین بود ، اما چقدر آتشین و دردناک بود که در سن 15 سالگی پدرم با دیدن مصرف مواد من آنچنان شکست که همانند کودکی معصوم در مقابل چشمانم گریه می کرد ، چقدر سوزناک بود دیدن آن چشم ها ، چقدر سوزناک بود گریه های شبانه مادر و دست به دامان خداوند شدن .
اولین ماده ای که مصرف کردم حشیش بود و بلافاصله بعد از آن هروئین و تریاک و سپس قرص ، محصل بودم سال اول دبیرستان دیگر درسی جز نشئگی و خماری برایم باقی نمانده بود چندین بار شاید حدود سی بار در طی چهار سال نخست اعتیادم اقدام به ترک کردم ، اما جز نا امیدی خانواده و دیگران حاصلی برایم نداشت .
در دستشوئی دبیرستان در حال مصرف هروئین بودم که مسئولین دبیرستان متوجه شدند و التماسهای مادرم به مدیر مدرسه وقتی مدیر به چشمان نا امیدم نگاه کرد و گفت:چیزی دردلم هست که اجازه اخراج تو رانمی دهد و من را به کنگره 60 معرفی کرد . از آغاز اعتیادم چیزی حدود شش سال می گذشت. وقتی به کنگره 60 آمدم بعد ازسالها نفرین و لعنت کسی بود که مرا در آغوش گرفت و با نگاهی که نگاهم را درک می کرد گفت سلام مهدی جان ما همه از یک سلسله هستیم با مشاوره شدنم گفتند که مواد را باید بصورت تدریجی و پله پله کم کنم تا درمان شوم ، تازه فهمیدم که اعتیاد آنچیزی نبود که من فهمیده بودم و در پی ترکش بودم . گفتند که مصرف مواد بر جسم ، روان و جهان بینی انسان خیمه شورش می زند و تا این سه مولفه به درمان نرسد داستان اعتیاد همچنان باقی است .

خانواده ام در دوران سفر ( درمان تدریجی ) به دلیل شکست های من در گذشته باور خود را نسبت به درمان من از دست داده بودند و از من دوری می کردند البته من به آنها حق می دادم و تنها سفر خود را شروع کردم . به تدریج دوباره نمره های درسی ام ارتقا پیدا کرد رنگ از رخسارم باز شد چقدر خداوند عاشق است همیشه با گفتن این جمله چشمانم لبریز از اشک می شود .از این همه صبر، بخشش ،و محبت پروردگار یکتا ،

برای در آوردن مخارج خودم  در دوران سفر توکل بر خدا کردم و افسار خویش را دست او سپردم و با دیدگاه و آمورش عمیقی که کنگره 60 به من داد شروع به دست فروشی کردم زندگیم شده بود درس، کار، سفر آسایش و نفس تازه کردن در سایه عشق خداوند .در اواسط سفرم بالاخره دیپلم را گرفتم ، خانواده ام دیگر فهمیده بودند که انگار این بار داستان فرق می کند و امید در دل آنها نیز جوانه زده بود ، وارد مقطع پیش دانشگاهی شدم هنوز در حال درمان بودم که مدرک پیش دانشگاهی را نیز گرفتم در اواخر سفر با وجود مشکلاتی که هنوز در جسم و روان داشتم درکنکور دانشگاه  آزاد قبول شدم و در اوایل رهایی از بند اعتیاد وارد دانشگاه شدم .

ناگفته نماند که خداوند برای بیان  احساسات و حقایق در اوسط سفرم هدیه ای بنام شعر به من داد و استاد ادبیات دانشگاهمان با دیدن استعداد و علاقه ام ، در کمال خوشحالی من را  با اصول و متون آغازین شعر آشنا کرد ، همچنین استاد دژاکام که نه وزن و قافیه بلکه ذات شعر و حقیقت شعر را به من آموخت استادي که تمام حرکاتش غزل بود غزلی که اجرا می شد نه اینکه سروده شود .
 مقام هایی را در دانشگاههای کشور کسب کردم . در مسابقه لاله های سرخ مقام اول را بدست آوردم و پی در پی دعوت نامه هایی از دانشگاه بزرگ و سرشناس کشور وهمچنین نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه تهران داشتم.

 اینک یکی از راهنمایان کنگره 60 هستم و شاگردانی که زندگی گذشته ام را به خاطرم می آورند درکنار خود دارم و از آنان نیز می آموزم به راستی که هر چیزی در هستی استادی است بزرگ جهت تکامل انسان .اخیرا در کنکور کاردانی به کارشناسی در اصفهان در مقطع مهندسی مکانیک قبول شدم و نیّت آن را دارم که ثابت کنم انسان چه قدرت عظیمی در تغیير سرنوشت خود دارد و تا جایی که رخصت است میخواهم رشد کنم .
 در پایان یک غزل از مسافری که هنوز در پی کشف خود است تقدیم به شما نازنینان می کنم به امید روزی که اشکها نه از روی درد و غم بلکه از شدت ، امید ، عشق و محبت باشد .

با حس بی کسی ها ،ظاهر شو تا بخوانی
هر لحظه می نویسم ، در تو فرشتگانی

در خود چگونه هستی ، آهنگ آه و مستی
رقصی کن از غم ما ، چندان که خود ندانی

خورشید و ماه خاموش ، هر چیز را فراموش
من هستم و تو هستی ، آغوش و آشیانی

یا ایهاالعبادی ، از من نرفته یادی
من رسم عشق دانم ، بر من مکن گمانی

حیرت مکن که گاهی ، می خوانمت به راهی
آکنده از سیاهی ، خوابت کنم زمانی

بگذر از این سوالات ، از جبر و اختیارات
در نزد عشق بازان ، پوچ است این معانی

کوری که بر حقیقت ، دستی کشید و بگذشت
ای نازنین به خود آی ، این نیستی تو آنی